Danstherapie en kunst, de meerwaarde

EX-press: een project waarin danstherapie en kunst met elkaar worden verbonden

EX-press is een project van Michelle Kurzenacker, zij is choreografe en danstherapeute. Met haar bedrijf MovedBy… verbindt ze therapeutische processen en kunst met elkaar.

Seksueel misbruik en huiselijk geweld

Ex-press gaat om twee vrouwen die vroegkinderlijk trauma hebben als gevolg van seksueel misbruik en huiselijk geweld. Mede door Lichaamsgerichte therapie en/of Danstherapie hebben ze hun trauma’s  verwerkt en een plaats kunnen geven. In de uitvoering “Soulskin”, het eindproduct van “Ex-press”, wordt het transformatieproces van slachtoffer naar overlever naar onafhankelijke krachtige vrouw zichtbaar gemaakt.

Ervaringsdeskundige en hulpverlener

Ik ben één van de deelnemers in dit project. Als ervaringsdeskundige is dit een bijzondere ervaring. Als hulpverlener ben ik altijd geïnteresseerd in voor mij nieuwe werkvormen de gebruikt worden om cliënten te begeleiden. Vanuit mijn positie als hulpverlener bespreek ik in dit blog mijn eigen ervaringen en de waarde van de Vaktherapie Dans voor het verwerken van trauma en seksueel misbruik zoals ik deze heb ondervonden.

Het lichaam spreekt

Danstherapie laat het lichaam spreken. Woorden zijn niet nodig. Ik ben verbaal sterk, kan goed analyseren en rationaliseren. Het geeft mij een gevoel van controle en is mijn sterkste overlevingsmechanisme. Zonder woorden voel ik me onzeker. Dit project is dan ook een uitdaging.

 

Soul Skin van project EX-press 2017, contact Michelle Kurzenacker, www.movedby.net

 

Het lichaam spreekt haar eigen waarheid

Tijdens de repetities krijgen we oefeningen met de bedoeling om de beweging van ons lichaam te volgen. Ik beweeg voorzichtig, klein. Mijn lichaam spreekt haar eigen waarheid: het voelt zich beperkt en durft nog nauwelijks ruimte in te nemen. Na een periode van ongeveer vier maanden durf ik meer ruimte in te nemen. Ineens voel ik iets van me afvallen en ik dans door de dansstudio met grote bewegingen; een doorbraak.

Dialoog met het lichaam

Regelmatig mogen we onze beweging op elkaar afstemmen, een dialoog aangaan via ons lichaam. Dit vind ik heel spannend, zeker in het begin. Ik durf niet goed en weet ook niet goed wat te doen. Wat wordt er van mij verwacht? Hoe “praat” ik met mijn lichaam?

Grenzen voelen en aangeven

Op een zeker moment raken we elkaar ook fysiek aan. Dan worden grenzen belangrijk. Waar ligt mijn grens? Wil ik wel aangeraakt worden? Hoe voelt het om aangeraakt te worden? Deze grenzen voelen, heeft steeds aandacht. We leren onze huid, de buitenste laag van ons lichaam voelen. Dat is onze fysieke grens. De oefeningen helpen me om beter mijn grenzen te voelen en aan te geven.

Verbinding met jezelf en je omgeving

Er wordt veel gelet op de afwisseling van naar binnen en naar buiten gericht zijn. In het begin ben ik het liefst naar binnen, naar mezelf gericht. Het is mijn manier om me veilig te voelen en me af te schermen van mijn omgeving. Als ik me op mijn omgeving richt, verlies ik direct contact met mezelf. Gedurende het proces leer ik meer en meer om bij mezelf te blijven en tegelijkertijd in verbinding te zijn met anderen. Daarin voel en zie ik een grote ontwikkeling bij mezelf.

Fysieke benadering na seksueel misbruik is essentieel

In mijn beleving is een fysieke benadering een essentieel onderdeel in het helingsproces na seksueel misbruik. Ik heb me in eerste instantie lange tijd gefocust op mentale, emotionele en spirituele heling. Dit heeft me veel gebracht maar ik had meer nodig. De fysieke benadering in mijn lichaamsgerichte therapie en in dit project de toepassing vanuit Danstherapie hebben veel toegevoegde waarde in mijn helingsproces.

Het lichaam weet

Het lichaam slaat herinneringen en pijn op. Soms komt deze pijn zelfs uit een periode dat je als kind nog geen woorden had. Dit alles kan door een lichaamsgerichte benadering naar buiten komen. Lichaamsgerichte therapie is voor het in het lichaam opgeslagen trauma een belangrijke oplossing.

Ik heb door dit project positieve ervaringen met de Vaktherapie Dans en de bijdrage die het kan leveren aan heling na seksueel misbruik. EX-press is een heel specifiek project waarin het therapeutische aspect van Danstherapie deels aan de orde is geweest. Voor mij heeft het geholpen bij de volgende klachten:

  • Het gevoel hebben dat ik niet in mijn lichaam aanwezig ben.
  • Mezelf klein maken, klein houden.
  • Moeite met grenzen stellen en aangeven aan anderen.
  • Mezelf verliezen in contact met anderen.
  • Moeite met vertrouwen van mezelf en anderen
  • Moeite met me veilig voelen bij anderen.

EX-press, een dans- en theatervoorstelling

EX-press, een dans – en theatervoorstelling van MovedBy… Michelle Kurzenacker

EX-press is de naam voor projecten van Michelle Kurzenacker en haar bedrijf MovedBy… Met haar bedrijf verweeft ze  therapeutische processen en kunst met elkaar. MovedBy… presenteert de bijzondere voorstelling in samenwerking met Codarts’ Arts for Health (CAHF), enkele studenten van de Dans- en Muziektherapie en Experts, dit zijn de ervaringsdeskundigen.

 EX-press: Het ontstaan

In dit project werkt Michelle Kurtzenacker samen met de Masteropleiding Dans & Muziektherapie. De wekelijkse repetities zijn van september 2016 tot april 2017 in de ruimtes van CODARTS. Gedurende die periode geven de voorstelling haar artistieke eenheid .

Wat is EX-press?

EX-press is een project waarin het draait om twee vrouwen die in hun verleden seksueel misbruik en huiselijk geweld hebben meegemaakt. Mede door Lichaamsgerichte & Danstherapie hebben zij hun verleden verwerkt.  Tijdens de voorstelling zie je op het podium het transformatieproces van slachtoffer, naar overlever, naar twee onafhankelijke, krachtige vrouwen. Zij willen anderen de moed willen geven om dit proces ook aan te gaan.

“Soul Skin” van project EX-press 2017; contact Michelle Kurzenacker, www.movedby.net
De mythe van de zielenhuid

Ex-press neemt je mee in de mythe van de zielenhuid. Een jonge, vrouwelijke zeehond verliest haar bont aan een man. Hij houdt haar zeven jaar in een mensenlichaam op het vaste land. Dan kan ze terugkeren naar haar oorspronkelijke natuur, zeehond, en de zee induiken.

Mijn ervaringen als deelnemer

Ik lees een oproep op facebook: mensen met seksueel trauma worden gevraagd om mee werken aan een pilot project. De bedoeling is dat het verwerkte trauma als krachtbron wordt ingezet in een artistiek proces, dat leidt tot een voorstelling in de theaterzaal van CodArts te Rotterdam. Een doel is het verbreken van het taboe van seksueel trauma en huiselijk geweld.  Het tweede doel is om anderen te laten zien dat helen mogelijk is.

Mijn JA is groter dan de twijfel

Terwijl ik lees, voel ik het direct: “Ja ik wil!” Toch twijfel ik met mijn hoofd. Het project gaat vast en zeker veel impact op me hebben. Daarbij, ik voldoe niet aan alle voorwaarden die voor de deelname aan het project gelden. Zo is er de voorwaarden dat je je trauma hebt verwerkt en minimaal een half jaar geleden therapie hebt afgerond. Het “JA” is groter dan de twijfel en ik schrijf binnen een dag een mailtje naar Michelle. Na een telefoongesprek en een ontmoeting in Rotterdam, allebei heel fijne gesprekken, is het besluit dat ik aan het project kan deelnemen. Ik had allerlei argumenten om het niet te doen maar mijn gevoel bleef positief en bleef me vertellen: “Je moet dit echt doen”.

Waarom doe ik toch altijd dit soort dingen?

Na drie maanden repeteren zijn mijn ervaringen als volgt. Iedere week ga ik met plezier de reis aan van Riethoven (bij Eindhoven) naar Rotterdam, CodArts, Hogeschool voor Muziek en Dans. De eerste repetitie vind ik heel spannend. In de trein vraag ik me af: “Waar begin ik nu weer aan?” en “Waarom doe ik toch altijd dit soort dingen?” Ik heb er een abonnement op – op van die pilots of speciale projecten – lijkt wel. Tot nu toe zijn die projecten mooie, maar ook hele intense ervaringen geweest. Ik heb zo’n vermoeden dat dit project daar geen uitzondering op is.

Authentic Movement

De basis waarmee we werken tijdens het project, is  Authentic Movement. Bewegen vanuit deze methode laat me ervaren dat mijn lichaam echt reageert vanuit hoe ik me op dat moment voel, als ik dat tenminste toe sta. Ik vind het heel bijzonder om zo te bewegen, mijn lichaam te volgen. Iedere week ontvouwt zich meer van mijzelf en mijn ervaringen op een prettige en veilige manier; soms speels, soms emotioneel, soms intens. Ik ben benieuwd, en soms stiekem ook wel een klein beetje zenuwachtig, naar hoe ons en mijn proces zich verder gaat ontvouwen.

Voor meer informatie over het project kun je contact opnemen met Michelle Kurzenacker: info@movedby.net of 06-25 113388

Jij hebt een probleem!

Nog goed herinner ik me hoeveel weerstand ik had bij de supervisiebijeenkomsten tijdens het stagejaar van mijn studie Personeel & Organisatie. Je moest een probleem inbrengen tijdens de supervisie, iets waar je tegen aan liep tijdens je stage. Ik had het echter prima naar mijn zin en leerde veel. Praktische vragen werden direct besproken en dan kon ik verder. Dus hoezo, jij hebt een probleem? Hoezo procesvragen?

“Boost”
22 Jaar later denk ik nog steeds dat het op dat moment goed was zoals het was. De stage was een boost voor mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde die in die tijd héél erg laag waren. Die boost, die was belangrijk. Persoonlijke procesvragen en problemen waren op dat moment echt niet op zijn plaats. En de eisen tijdens de supervisie daarmee dus ook niet voor mij.

Behoefte creëren
Nu voel ik dezelfde weerstand bij alle marketing die via vele kanalen op iedereen wordt afgevuurd. Laatst ontving ik een e-mail hoe ik als zelfstandige meer klanten kan werven: ik “moet” jou vertellen dat jij een probleem hebt en dat ik je daarmee kan helpen. Tja, ik weet dat volgens de marketing dat dé benadering is. De reclame doet hetzelfde, het gaat om behoefte creëren. Denk aan die “handige, kleine flesjes limonade” die in 2015 werden geïntroduceerd. Daarmee kun je onderweg limonade in je water doen, precies wat je altijd hebt gemist! Hoezo? Als ik water mee neem, drink ik water. Als ik limonade mee wil nemen, dan doe ik dat thuis wel in mijn fles of beker. Een stuk goedkoper en minder afval.

Kansen
Oké, terug naar waar ik was. Mijn weerstand tegen de marketing van “je hebt een probleem en ik heb de oplossing”. Iedereen loopt vroeg of laat wel tegen problemen aan, op welke manier dan ook. Ik weet, als coach en ervaringsdeskundige, dat het goed is om je af en toe door iemand te laten ondersteunen en om hulp te vragen. Mijn ervaring is dat als ik een bepaalde vraag had of het even echt niet meer wist, er zich hulp en/of kansen aandienden. Onbewust stelde ik me er kennelijk voor open. Zo ontmoette ik mijn huidige man, kwamen er therapeutes en trainingen op mijn pad, kreeg ik nieuwe vrienden, andere banen, nieuwe activiteiten, kreeg ik inzichten door een boek etc. Kansen in allerlei vormen komen voorbij en je kunt ze aanpakken. Overigens is het ook niet erg als je ze even niet ziet want er komt altijd een nieuwe gelegenheid. Inmiddels ben ik me zeer bewust van mijn omgeving, mijn vragen, behoeften en de kansen, de antwoorden die langs komen. Dat is voor mij van grote waarde.

Delen
In mijn leven en ook mijn coachingspraktijk “Wave Coaching” staat bewust-wording centraal. Delen en verbinding zijn daarvoor de basis vanuit mijn visie. Delen zorgt voor verbinding en de combinatie leidt tot het besef dat we niet alleen zijn, dat we het niet alleen hoeven doen. We kunnen het samen doen! De uitdaging is dus wat mij betreft om te delen en verbinding te maken. En ja, als transformatiecoach kan ik je natuurlijk ondersteunen. En vind ik het fijn als je gebruik wilt maken van mijn diensten want daar verdien ik mijn boterham mee. Maar ik ga je in ieder geval niet vertellen “jij hebt een probleem en ik heb de oplossing”. Dit blog wordt vast binnenkort vervolgd, want dé oplossing – als in 1 gouden tip – bestaat niet.

Meer dan ik ooit kon

Wat te zeggen van dit jaar?
En wil ik dat wel?
2015 was alles wat ik niet had verwacht

Ik ben vreselijk diep gegaan
Er waren dagen dat ik door een hel ging
Depressie, wanhoop, machteloosheid van vroeger
Alles kwam naar boven????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
Het vroeg om al mijn kracht om daar doorheen te komen

Er waren dagen dat alles mooi was
Mooier dan ooit tevoren
Dat ik mijn innerlijke kracht voelde
Dat ik straalde
De hele wereld aankon
Dan dacht ik dat ik klaar was
Dat was ik ook
Klaar voor de volgende inzichten
En confrontatie met mijn pijn

Ik heb geleerd om met de stroom mee te drijven
Hoewel ik het liefste in actie ben
Vraagt zelf-ontwikkeling vaak om naar binnen te gaan
Om stilte en om stil te staan
Daarna volgt weer actie
Het is een spiraal
Deze spiraal zal vast verder gaan

En voor 2016?
Ik verwacht niets meer
Maar ik creëer
Dat ik mijn ervaringen mag delen
Dat ik anderen kan leren
Dat het leven meer is dan doen,
Dat het meer is dan druk, druk, druk
En het oké is om te voelen
Dat ik me met anderen mag verbinden
Meer dan ik ooit kon
Kwetsbaar mag zijn
Meer dan ik ooit kon
Me laten dragen
Meer dan ik ooit kon
En er voor mezelf mag zijn
Meer dan ik ooit kon

Kerst-Allergie

Kerstochtend, ik stond op, ging naar beneden, de tafel was al gedekt. Mijn ogen begonnen te tranen, mijn neus begon te kriebelen. En ja hoor, daar begon het. Hatsjie, hatsjie. Het hield niet op. Een Kerst-Allergie?!

Soms heb ik een allergische reactie. Bijvoorbeeld als ik iets wil gaan doen wat niet goed is voor me. Afgelopen zomer dacht ik erover om een avond naar het Yoga-festival te gaan in Eindhoven. Ik begon meteen vreselijk te niezen toen ik daarover dacht. Vervolgens besloot ik daardoor om maar niet te gaan en het niezen stopte direct. Soms is de reden van een allergie-aanval minder duidelijk. Dan is er iets in mijzelf dat ik afwijs.

Vol programma
Kerst-Allergie, dat heb ik nog niet gehad volgens mij. In het verleden heb ik gestoeid met het volle programma met kerst. Kerstnachtmis, ouders, schoonouders, alles was volgepland. Later kwam het gesjouw met de kinderen erbij, die het allemaal wel gezellig vonden maar ook heel vermoeiend. Nu is het juist fijn met kerst. Sinds vorig jaar vieren we kerstavond en een kerstdag alleen met ons gezin. Eén kerstdag is vieren we gezellig met mijn schoonfamilie.

Volle maan kerstavond "anders dan anders"
Volle maan kerstavond “anders dan anders”

Kerst, anders dan anders
Gisteravond hebben we genoten van het initiatief van een bekende. Zij organiseerde

“Kerst, anders dan anders”, voor wie dat wilde. Wandelen bij volle maan op de heide, daarna genieten met een drankje in de tuin bij een mooi vuurtje. Een succes wat mij betreft.

Gezellig doen
Maar toch, die Kerst-Allergie… Ik ga onwillekeurig terug naar mijn kindertijd. Mijn moeder die voor een gezin met 5 kinderen, waar later ook “aanhang” bij kwam, lekkere en uitgebreide kerstmenu’s op tafel zette. Mijn moeder die koken helemaal niet leuk vond. Ik betwijfel achteraf zelfs of ze het kerstdiner maken wel leuk vond. Het voelt meer als moeten. Net als naar de kerk gaan, een kerstboom versieren en gezellig samen zijn. Dat geldt trouwens ook voor de zondagen vroeger. Ik heb het spel altijd meegespeeld, ik heb er lang in geloofd. Nu weet ik dat het een illusie was.

Transformeren
Mijn Kerst-Allergie komt daar vandaan. Ik voel het kleine meisje dat niet meer wil doen alsof, niet meer mee wil spelen. Het hoeft nu ook niet meer. Toch maakt mijn onderbewuste via mijn lichaam nog duidelijk dat dit hoofdstuk nog niet is afgesloten.  Overtuigingen als: dat het met kerst gezellig moet zijn, dat ik gezellig moet zijn, dat ik mee moet doen omdat ik anders niet gezellig ben en spelbreker ben, dat ik ervoor moet zorgen dat het gezellig is, voor de harmonie moet zorgen, komen langs en laat ik los. Ik herinner me hoe het was, dat kan ik niet veranderen. Maar ik kan het door te transformeren wel loskoppelen van nu. Dat heb ik gedaan en nu kan ik echt kerstmis op mijn en onze eigen manier invullen. Ik ben benieuwd!

Ik wens je fijne feestdagen toe en dat je vanaf nu iedere dag mag vieren! J

Delen is gezond

Na mijn laatste blog kreeg ik een verbaasd, bijna aanvallend telefoontje van een bekende. Of ik wel wist wat ik had gedaan! Nog verbaasder werd deze persoon toen ik zei dat ik dat natuurlijk wist. Want dat doe je toch niet, veel te persoonlijk! Wow, het liet me wel een beetje verbouwereerd achter.

Persoonlijk
Later liet ik het telefoontje eens bezinken. Mijn laatste blog “mezelf laten zien” was inderdaad heel persoonlijk. Je kunt inderdaad van mening zijn dat je zoiets van jezelf niet moet delen. En misschien al helemaal niet omdat ik coach ben. Wat is dan mijn reden om dat juist wel te doen? Toch de moeite waard om dat eens helder te maken.

Delen is ondersteunend
Delen, dat is het eerste wat in me op komt. Dat wil ik doen: delen. Ik heb veel meegemaakt en heb veel levenservaring. Delen omdat een ander zich er misschien in kan herkennen, om er een ander mee te raken, informeren, inzicht te geven, te ondersteunen, is voor mij een belangrijke motivatie. Bloggen is een middel daarvoor. Schrijven is voor mij een soort eerste levensbehoefte. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik niet schrijf in mijn dagboek. Mijn gedachten, processen, belevenissen delen, vind ik zelf ook fijn en ondersteunend. De stap naar een blog is daardoor niet zo groot.

Delen is gezond
We leven zo afgesloten van elkaar, weten niet wat er bij de buurvrouw en –man gebeurt. Vaak zijn schuld(gevoel), schaamte en angst voor wat anderen van je vinden oorzaken van veel leed. Deze gevoelens en de geheimen die we met ons mee dragen, maken ons letterlijk en figuurlijk ziek. Als we meer kunnen delen, verlicht het onze lasten. Bovendien krijgen we meer respect en begrip voor elkaar als we open zijn. We kunnen elkaar eerder helpen als er problemen zijn of dreigen te ontstaan. Delen is gezond dus.

Delen geeft verbinding
Gisteren nam ik deel aan een vrouwennetwerk, een pasgeleden ontstane groep. Vanuit ons dagelijks leven, privé en werk, kwamen ditmaal hele persoonlijke dingen aan de orde. Het met aandacht luisteren naar elkaar, het delen en bespreken daarvan was zeer bijzonder en mooi. Uiteindelijk ook praktisch door de bewustwording van onze processen. En dat we allemaal kampen met vaak soortgelijke belemmeringen en daarin dus niet alleen hoeven te zijn. Juist omdat we allemaal wel ergens tegen aanlopen in onze praktijk of het opzetten van een praktijk. Voor ons allen heeft het zeker wat gebracht in het nemen van volgende stappen in onze praktijk en/of privé. Het gaf zo’n enorme verbinding en kracht.

Toekomst
Mijn grootste wens voor de toekomst is dat we samen kunnen leven in Liefde & Licht. Laatst zei iemand tegen mij: ’t is zo gek nog niet dat ze bij miss verkiezingen altijd zeggen: “ik wens vrede op aarde”. Misschien vind je het zweverig klinken, belerend of niet realistisch. Het lijkt er nu niet op maar ik weet dat het mogelijk is. Als we dan weer dicht bij de natuur, onze Ware Natuur, leven en werkelijk beseffen dat we één zijn, kunnen en hoeven we ook geen geheimen meer te hebben. Delen is gezond en door mijn blogs wil ik hierin mijn steentje bijdragen.

Mezelf laten zien

Wat een achtbaan! Recht omhoog, het moment van stilstaan boven en dan de razendsnelle val naar beneden, een looping, een scherpe bocht, nog een, nog een looping, een kurkentrekker en op het laatst de schok van de rem. Zo  ongeveer voelde de afgelopen week voor mij. En achteraf ging het om één thema: mezelf laten zien. Daar was nog even een flinke duw in de rug voor nodig.

Met het koor hadden we een repetitie vorige week waarin ik mijn rol in de musical voor het eerst repeteerde. Ik zag er wel wat tegen op. Ik moet namelijk alleen op het “podium” staan en non-verbaal reageren terwijl ik gruwelijk wordt afgezeken door iemand die niet in beeld is. Daarna word ik vreselijk boos en vervolgens moet ik, ook nog boos, zingen. Aangezien ik al 30 jaar aan t stoeien ben met zingen en mijn emoties, mezelf laten zien (zie blog http://www.wavecoaching.nl/stijf-van-de-zenuwen/ ), voorwaar geen kleine opgave!

Dus daar stond ik, om ongeveer 22.00 uur, maandag, moe na een pittige dag. En ik deed ‘t, het non-verbale stuk, met mijn hart kloppend in mijn keel. Vervolgens moest ik mijn boosheid naar boven halen. Nou die kwam hoor, uit mijn tenen. Ik schrok er zelf van. Ik deed het, mijn emoties laten zien, en public. Ja, zo boos kan ik echt zijn. Ik kreeg enorm veel complimenten, had mensen echt geraakt, ook daar was ik beduusd van. Een bijzondere ervaring dus, mezelf laten zien.

Afgelopen weekend zat ik weer even vast. Ik was vooral boos. Boos op mezelf, de hele wereld en het universum. Zaterdagavond had ik een feest voor vrijwilligers in Riethoven. Daar wilde ik wel naartoe. Dus hup, mijn boosheid weer teruggedrongen, een ander gezicht opgezet en gaan feesten. Dat werkt goed, zo deed ik het vroeger ook altijd. Het was een gezellige avond maar na een korte slaap van ongeveer 2 tot 4 uur ‘s nachts, kwam de boosheid weer keihard terug. Niks wegstoppen!

Zondagochfoto paddestoelentend kwam alles eruit, onder de boosheid zat verdriet, heel oud verdriet. Onder de douche kwam het eruit. Veilig alleen, zoals ik me bij pijn en verdriet het liefst altijd afzonderde. Mijn man en de kinderen hadden intussen lekker ontbijt gemaakt. En toen deed ik iets heel bijzonders, met een beetje hulp van mijn man! Ik ging – ondertussen wel aangekleed natuurlijk – met de tranen over mijn wangen stromend de badkamer uit en liep de woonkamer in. Mijn zoon kwam naar me toe en knuffelde me. Even later kwam ook mijn dochter erbij. Ik vertelde, tussen mijn snikken door, dat ik heel verdrietig was om vroeger, en dat ik me zo vaak alleen heb gevoeld.

Mijn verdriet mocht er zijn en ik deelde het met degenen waarvan ik het meeste houd. Ik vertelde wel hoe ik me voelde maar liet mijn emoties eerder vrijwel nooit werkelijk zien. Om de mensen waarvan ik houd te beschermen, ze geen verdriet te doen.  Maar daarmee hield ik ze juist op afstand, liet ik ze niet toe. Ik sloot ze buiten en dat deed ze juist pijn.  ‘s Avonds zei mijn dochter: “mama, je moet je voortaan maar door ons laten troosten want dan voel je je heel snel weer beter”.

 

DIT VAKANTIEGEVOEL WIL IK VASTHOUDEN!

Dit vakantiegevoel wil ik vasthouden! Met die gedachte begon ik tenminste altijd na mijn vakantie met mijn werk. Het gevoel dat je dingen op je eigen tempo kunt doen, dat je niet van alles moet. Helaas bleek dat erg moeilijk te zijn en was na een week de vakantie haast weer vergeten.

Gelukkig weet ik inmiddels wel hoe ik relaxt kan blijven. De laatste jaren bij mijn werkgever ging dat al beter. Nu heb ik al enkele jaren volledig mijn eigen praktijk en heb ik nog veel meer geleerd over stress en de invloed daarvan op je lijf en je leven. En hoe je je minder kunt laten beïnvloeden door al het moeten en de druk uit je omgeving.  Dat kan ik jou ook leren.

Aanbieding
Wil jij ook leven met minder stress?! Maak tussen 16 en 30 augustus een afspraak maakt én kom in diezelfde periode voor een 1e consult, dan krijg je hierop 50% korting! Merk hoe snel je gedrag structureel verandert en fysieke klachten (hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, slaapproblemen etc.) verminderen of zelfs verdwijnen.

Als je dit bericht deelt in de Social Media en je vindt mijn pagina op facebook leuk, maak je ook nog eens kans op een gratis consult van 45 minuten (telefonisch of in mijn praktijk). Maandag 31 augustus 2015 maak ik bekend wie dit gratis consult wint.
Mail: info@wavecoaching.nl
Bel: 06-22541133

Dan doe ik het wel weer!

“Dan doe ik het wel weer!” Hoe vaak verzucht je dit? Op je werk, thuis? Vanmorgen was ik met Lydia in gesprek. Ze was geïrriteerd, boos. Laatst was ze naar een crematie geweest en kwam moe en laat thuis. Ze had eigenlijk wel verwacht dat haar man gekookt zou hebben. Dat viel tegen.  “Waarom denkt hij daar zelf nou niet aan, hij moet dat toch snappen?!”, zei ze boos.

Voor de meeste vrouwen is dit wel een bekend voorbeeld, en ook jij, man of vrouw, kunt vast wel een voorbeeld als dit bedenken. Vaak vinden we het logisch dat je iets wel of niet doet, of op een bepaalde manier. Het hoort zo, dat is normaal. En, zoals in het voorbeeld, roept het irritatie op als een ander dat dan niet doet. Maar, kun je dat wel verwachten van een ander? Kun je dat verwachten van je partner?

Wat Lydia verwacht van haar partner, zegt iets over haar zelf. Voor haar is het normaal om zich te verplaatsen in een ander en op basis daarvan mee te denken en ook in te vullen wat een ander fijn zou kunnen vinden. Voor haar is het ook gewoon om voor een ander te zorgen, de rol van moeder en echtgenote in te vullen. Wat zij zelf doet en normaal vindt, projecteert ze op de ander, haar partner. Hij heeft echter een eigen referentiekader; die ik niet in kan vullen omdat ik hem niet ken. In ieder geval was hij bezig met iets anders en niet met zijn vrouw die wellicht moe en hongerig thuis zou komen.

Aannames (overtuigingen) van hoe het hoort, zijn dus van jou en niet van de ander. Veel van die aannames komen wel voort uit onze cultuur, familie, scholing en werk. Andere komen voort uit onze ervaringen en trauma’s. Als je in botsing komt, zoals in het voorbeeld, kun je dus kijken naar wat de ander doet of laat en daar boos op zijn. Je kunt er ook voor kiezen om je aannames eens onder de loep te leggen. Of beiden. Het kan veel helderheid geven en teleurstelling en strijd voorkomen.

Zelf heb ik inmiddels geleerd om duidelijk te zijn in wat ik wil en verwacht, zeker naar mijn partner. Zo zou ik, in het voorbeeld van Lydia, voordat ik naar huis ging, gebeld hebben met de vraag of hij alvast kon beginnen met koken. Het lijkt heel logisch. En toch…. ik hoor heel vaak vrouwen klagen over hun mannen, dat ze niet uit zichzelf zien wat er moet gebeuren. Diezelfde vrouwen verzuchten: “dan doe ik het wel weer” en gaan vervolgens demonstratief doen wat ze eigenlijk van hun man hadden verwacht. En daarna zijn ze verbaasd dat hij dat niet eens opmerkt, of doodleuk zegt: “is er iets, schat?”.

Wil je dit doorbreken? Kijk dan naar je eigen aannames en verwachtingen voordat je de ander iets verwijt. Spreek uit wat je wilt. Mijn man zei altijd: “ik kan geen gedachten lezen, als je iets wilt dan zeg je het maar”.