Delen is gezond

Na mijn laatste blog kreeg ik een verbaasd, bijna aanvallend telefoontje van een bekende. Of ik wel wist wat ik had gedaan! Nog verbaasder werd deze persoon toen ik zei dat ik dat natuurlijk wist. Want dat doe je toch niet, veel te persoonlijk! Wow, het liet me wel een beetje verbouwereerd achter.

Persoonlijk
Later liet ik het telefoontje eens bezinken. Mijn laatste blog “mezelf laten zien” was inderdaad heel persoonlijk. Je kunt inderdaad van mening zijn dat je zoiets van jezelf niet moet delen. En misschien al helemaal niet omdat ik coach ben. Wat is dan mijn reden om dat juist wel te doen? Toch de moeite waard om dat eens helder te maken.

Delen is ondersteunend
Delen, dat is het eerste wat in me op komt. Dat wil ik doen: delen. Ik heb veel meegemaakt en heb veel levenservaring. Delen omdat een ander zich er misschien in kan herkennen, om er een ander mee te raken, informeren, inzicht te geven, te ondersteunen, is voor mij een belangrijke motivatie. Bloggen is een middel daarvoor. Schrijven is voor mij een soort eerste levensbehoefte. Er gaan weinig dagen voorbij dat ik niet schrijf in mijn dagboek. Mijn gedachten, processen, belevenissen delen, vind ik zelf ook fijn en ondersteunend. De stap naar een blog is daardoor niet zo groot.

Delen is gezond
We leven zo afgesloten van elkaar, weten niet wat er bij de buurvrouw en –man gebeurt. Vaak zijn schuld(gevoel), schaamte en angst voor wat anderen van je vinden oorzaken van veel leed. Deze gevoelens en de geheimen die we met ons mee dragen, maken ons letterlijk en figuurlijk ziek. Als we meer kunnen delen, verlicht het onze lasten. Bovendien krijgen we meer respect en begrip voor elkaar als we open zijn. We kunnen elkaar eerder helpen als er problemen zijn of dreigen te ontstaan. Delen is gezond dus.

Delen geeft verbinding
Gisteren nam ik deel aan een vrouwennetwerk, een pasgeleden ontstane groep. Vanuit ons dagelijks leven, privé en werk, kwamen ditmaal hele persoonlijke dingen aan de orde. Het met aandacht luisteren naar elkaar, het delen en bespreken daarvan was zeer bijzonder en mooi. Uiteindelijk ook praktisch door de bewustwording van onze processen. En dat we allemaal kampen met vaak soortgelijke belemmeringen en daarin dus niet alleen hoeven te zijn. Juist omdat we allemaal wel ergens tegen aanlopen in onze praktijk of het opzetten van een praktijk. Voor ons allen heeft het zeker wat gebracht in het nemen van volgende stappen in onze praktijk en/of privé. Het gaf zo’n enorme verbinding en kracht.

Toekomst
Mijn grootste wens voor de toekomst is dat we samen kunnen leven in Liefde & Licht. Laatst zei iemand tegen mij: ’t is zo gek nog niet dat ze bij miss verkiezingen altijd zeggen: “ik wens vrede op aarde”. Misschien vind je het zweverig klinken, belerend of niet realistisch. Het lijkt er nu niet op maar ik weet dat het mogelijk is. Als we dan weer dicht bij de natuur, onze Ware Natuur, leven en werkelijk beseffen dat we één zijn, kunnen en hoeven we ook geen geheimen meer te hebben. Delen is gezond en door mijn blogs wil ik hierin mijn steentje bijdragen.

Mezelf laten zien

Wat een achtbaan! Recht omhoog, het moment van stilstaan boven en dan de razendsnelle val naar beneden, een looping, een scherpe bocht, nog een, nog een looping, een kurkentrekker en op het laatst de schok van de rem. Zo  ongeveer voelde de afgelopen week voor mij. En achteraf ging het om één thema: mezelf laten zien. Daar was nog even een flinke duw in de rug voor nodig.

Met het koor hadden we een repetitie vorige week waarin ik mijn rol in de musical voor het eerst repeteerde. Ik zag er wel wat tegen op. Ik moet namelijk alleen op het “podium” staan en non-verbaal reageren terwijl ik gruwelijk wordt afgezeken door iemand die niet in beeld is. Daarna word ik vreselijk boos en vervolgens moet ik, ook nog boos, zingen. Aangezien ik al 30 jaar aan t stoeien ben met zingen en mijn emoties, mezelf laten zien (zie blog http://www.wavecoaching.nl/stijf-van-de-zenuwen/ ), voorwaar geen kleine opgave!

Dus daar stond ik, om ongeveer 22.00 uur, maandag, moe na een pittige dag. En ik deed ‘t, het non-verbale stuk, met mijn hart kloppend in mijn keel. Vervolgens moest ik mijn boosheid naar boven halen. Nou die kwam hoor, uit mijn tenen. Ik schrok er zelf van. Ik deed het, mijn emoties laten zien, en public. Ja, zo boos kan ik echt zijn. Ik kreeg enorm veel complimenten, had mensen echt geraakt, ook daar was ik beduusd van. Een bijzondere ervaring dus, mezelf laten zien.

Afgelopen weekend zat ik weer even vast. Ik was vooral boos. Boos op mezelf, de hele wereld en het universum. Zaterdagavond had ik een feest voor vrijwilligers in Riethoven. Daar wilde ik wel naartoe. Dus hup, mijn boosheid weer teruggedrongen, een ander gezicht opgezet en gaan feesten. Dat werkt goed, zo deed ik het vroeger ook altijd. Het was een gezellige avond maar na een korte slaap van ongeveer 2 tot 4 uur ‘s nachts, kwam de boosheid weer keihard terug. Niks wegstoppen!

Zondagochfoto paddestoelentend kwam alles eruit, onder de boosheid zat verdriet, heel oud verdriet. Onder de douche kwam het eruit. Veilig alleen, zoals ik me bij pijn en verdriet het liefst altijd afzonderde. Mijn man en de kinderen hadden intussen lekker ontbijt gemaakt. En toen deed ik iets heel bijzonders, met een beetje hulp van mijn man! Ik ging – ondertussen wel aangekleed natuurlijk – met de tranen over mijn wangen stromend de badkamer uit en liep de woonkamer in. Mijn zoon kwam naar me toe en knuffelde me. Even later kwam ook mijn dochter erbij. Ik vertelde, tussen mijn snikken door, dat ik heel verdrietig was om vroeger, en dat ik me zo vaak alleen heb gevoeld.

Mijn verdriet mocht er zijn en ik deelde het met degenen waarvan ik het meeste houd. Ik vertelde wel hoe ik me voelde maar liet mijn emoties eerder vrijwel nooit werkelijk zien. Om de mensen waarvan ik houd te beschermen, ze geen verdriet te doen.  Maar daarmee hield ik ze juist op afstand, liet ik ze niet toe. Ik sloot ze buiten en dat deed ze juist pijn.  ‘s Avonds zei mijn dochter: “mama, je moet je voortaan maar door ons laten troosten want dan voel je je heel snel weer beter”.

 

DIT VAKANTIEGEVOEL WIL IK VASTHOUDEN!

Dit vakantiegevoel wil ik vasthouden! Met die gedachte begon ik tenminste altijd na mijn vakantie met mijn werk. Het gevoel dat je dingen op je eigen tempo kunt doen, dat je niet van alles moet. Helaas bleek dat erg moeilijk te zijn en was na een week de vakantie haast weer vergeten.

Gelukkig weet ik inmiddels wel hoe ik relaxt kan blijven. De laatste jaren bij mijn werkgever ging dat al beter. Nu heb ik al enkele jaren volledig mijn eigen praktijk en heb ik nog veel meer geleerd over stress en de invloed daarvan op je lijf en je leven. En hoe je je minder kunt laten beïnvloeden door al het moeten en de druk uit je omgeving.  Dat kan ik jou ook leren.

Aanbieding
Wil jij ook leven met minder stress?! Maak tussen 16 en 30 augustus een afspraak maakt én kom in diezelfde periode voor een 1e consult, dan krijg je hierop 50% korting! Merk hoe snel je gedrag structureel verandert en fysieke klachten (hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, slaapproblemen etc.) verminderen of zelfs verdwijnen.

Als je dit bericht deelt in de Social Media en je vindt mijn pagina op facebook leuk, maak je ook nog eens kans op een gratis consult van 45 minuten (telefonisch of in mijn praktijk). Maandag 31 augustus 2015 maak ik bekend wie dit gratis consult wint.
Mail: info@wavecoaching.nl
Bel: 06-22541133

Dan doe ik het wel weer!

“Dan doe ik het wel weer!” Hoe vaak verzucht je dit? Op je werk, thuis? Vanmorgen was ik met Lydia in gesprek. Ze was geïrriteerd, boos. Laatst was ze naar een crematie geweest en kwam moe en laat thuis. Ze had eigenlijk wel verwacht dat haar man gekookt zou hebben. Dat viel tegen.  “Waarom denkt hij daar zelf nou niet aan, hij moet dat toch snappen?!”, zei ze boos.

Voor de meeste vrouwen is dit wel een bekend voorbeeld, en ook jij, man of vrouw, kunt vast wel een voorbeeld als dit bedenken. Vaak vinden we het logisch dat je iets wel of niet doet, of op een bepaalde manier. Het hoort zo, dat is normaal. En, zoals in het voorbeeld, roept het irritatie op als een ander dat dan niet doet. Maar, kun je dat wel verwachten van een ander? Kun je dat verwachten van je partner?

Wat Lydia verwacht van haar partner, zegt iets over haar zelf. Voor haar is het normaal om zich te verplaatsen in een ander en op basis daarvan mee te denken en ook in te vullen wat een ander fijn zou kunnen vinden. Voor haar is het ook gewoon om voor een ander te zorgen, de rol van moeder en echtgenote in te vullen. Wat zij zelf doet en normaal vindt, projecteert ze op de ander, haar partner. Hij heeft echter een eigen referentiekader; die ik niet in kan vullen omdat ik hem niet ken. In ieder geval was hij bezig met iets anders en niet met zijn vrouw die wellicht moe en hongerig thuis zou komen.

Aannames (overtuigingen) van hoe het hoort, zijn dus van jou en niet van de ander. Veel van die aannames komen wel voort uit onze cultuur, familie, scholing en werk. Andere komen voort uit onze ervaringen en trauma’s. Als je in botsing komt, zoals in het voorbeeld, kun je dus kijken naar wat de ander doet of laat en daar boos op zijn. Je kunt er ook voor kiezen om je aannames eens onder de loep te leggen. Of beiden. Het kan veel helderheid geven en teleurstelling en strijd voorkomen.

Zelf heb ik inmiddels geleerd om duidelijk te zijn in wat ik wil en verwacht, zeker naar mijn partner. Zo zou ik, in het voorbeeld van Lydia, voordat ik naar huis ging, gebeld hebben met de vraag of hij alvast kon beginnen met koken. Het lijkt heel logisch. En toch…. ik hoor heel vaak vrouwen klagen over hun mannen, dat ze niet uit zichzelf zien wat er moet gebeuren. Diezelfde vrouwen verzuchten: “dan doe ik het wel weer” en gaan vervolgens demonstratief doen wat ze eigenlijk van hun man hadden verwacht. En daarna zijn ze verbaasd dat hij dat niet eens opmerkt, of doodleuk zegt: “is er iets, schat?”.

Wil je dit doorbreken? Kijk dan naar je eigen aannames en verwachtingen voordat je de ander iets verwijt. Spreek uit wat je wilt. Mijn man zei altijd: “ik kan geen gedachten lezen, als je iets wilt dan zeg je het maar”.

Mieren

Mieren
Ik kijk naar een bijzonder boeiend tafereeltje. Mieren zijn druk bezig met de kruimels die ik net heb gemorst bij het eten van een plakje cake.

Mieren
Mieren

Er liggen twee kruimels, vlak bij de 2 ingangen van hun nest(en) tussen de stenen. Bij allebei de kruimels is het druk. Eén kruimel gaat met een vaartje naar de linker ingang tot ineens er een andere mier aan komt en hup, dan gaat de kruimel naar rechts. Zo gaat het met beide kruimels. Dan weer naar links, dan weer stagneert de colonne. Als je zou zeggen dat er een discussie plaats vindt, zou ik het direct geloven. Vervolgen gaat t kruimeltje weer naar rechts. Dat gaat zo een hele tijd door.

Strijd
Mieren zijn bijzonder ijverig en geduldig. En ik dacht eigenlijk ook best efficiënt. Maar hier leek de coördinatie zoek. Het was wel amusant om te zien. Wanneer ik zoiets zie, vraag ik me altijd af of me dat iets te vertellen heeft. Mijn gedachten gingen van de “strijd” van deze mieren naar mezelf. Het deed me denken aan  de voortdurende strijd die ik heb gevoeld en gevoerd met mezelf.

De strijd tussen het engeltje op mijn ene en het duiveltje op mijn andere schouder. Het engeltje zei dat het goed was wat ik deed, mijn studie, mijn werk, thuis. En dat het niet erg was als ik fouten maakte, want daarvan leer je.  Ze zei dat ik sterk was, dat ik alles aankon. Het duiveltje echter lag altijd op de loer. Natuurlijk zei zij dat ik ik het niet goed deed, dat het altijd beter kan. Zij zei dat ik te zwak was om alles wat op mijn pad kwam, aan te kunnen.

Zo gebeurde het altijd dat wanneer ik me een tijdje goed voelde en ik het idee had dat ik mijn zaakjes op orde had, het duiveltje weer roet in het eten kwam gooien. Naarmate mijn engeltje sterker werd, bedacht ze steeds slimmere manieren om me uit balans te brengen. Ineens werd ik dan ziek of kreeg ik een allergische reactie terwijl ik geen allergieën heb. Dan voelde ik me niet fit en kreeg ze weer vat op me.

Rust
Nog even ga ik terug naar de mieren. De rust is wedergekeerd. Geen kruimel te bekennen. En één van de ingangen is “verdwenen”. Ik stel me zo voor dat de mieren er uiteindelijk in geslaagd zijn om samen de kruimels in hun nest te krijgen. En misschien dat de ingang gedicht is om verdere verwarring te voorkomen? Haha.

Voor mij voelt het inmiddels ook wel zo, dat ik steeds meer rust heb. Het engeltje heeft een steeds grotere rol. Toch popt mijn duiveltje ook nog regelmatig op. Gelukkig herken ik haar en wordt ik zelf ook inventiever om haar het zwijgen op te leggen.

Spiegel
Wat een mooi tafereel, mieren die kruimels versjouwen. En wat een mooie les daarbij. Het is mooi om zo naar de natuur en ook zeker de mensen om je heen te kijken. Wat vertellen zij je, wat laten zij je zien over jezelf? Je omgeving is je spiegel. Kijk er eens in, je zou verrast kunnen worden.

Bevrijdingsdag

Vandaag is het bevrijdingsdag, 70 jaar geleden werden we bevrijd van de Duitsers, was heel Nederland bevrijd. Dat was natuurlijk een geweldig moment en heel goed om ons te herinneren en ook om te vieren. Jaar na jaar echter, vraag ik me steeds sterker af hoe vrij we nu werkelijk zijn. Er zijn inderdaad geen soldaten die hier door de straten marcheren, geen dreigende razzia’s enzovoort. Onze vrijheid, persoonlijke vrijheid, wordt desondanks wel beperkt.

koninginnepage
De koninginnepage: ze vloog gisteren in mijn tuin even om mij heen… een mooi symbool voor vrijheid en transformatie.

Alleen al het “druk, druk, druk” en “moeten, moeten, moeten” is al duidelijk genoeg. Als je het altijd druk hebt en van alles moet, hoe vrij ben je dan? Hoeveel aandacht heb je voor de dingen die je doet? Voor de mensen, de kinderen in je omgeving? En dan heb ik het verder nog niet eens over de macht van de banken, de voedings-, olie en farmaceutische industrie. Nee, ik heb het gewoon over de beperkingen die wij onszelf opleggen.

In mijn praktijk en ook in mijn omgeving zie ik het steeds. De meesten van ons zijn erg naar buiten gericht. Klaar staan voor anderen, zorgen voor anderen zie k vaak terugkomen als blokkade, belemmering. “Hoezo?” denk je misschien, “het is toch goed om klaar te staan voor anderen?” Ja, het is goed om er te zijn voor anderen, maar niet wanneer het ten koste gaat van jezelf. En dat gebeurt maar al te vaak. In onze cultuur is één van de belangrijkste waarden dat je anderen helpt. Dat is er ingepompt als het ware. Wat we vergeten zijn te vertellen, is dat je  eerst voor jezelf moet zorgen. Als je jezelf goed verzorgt, kun je je vervolgens vanuit een gezonde “ik” voor anderen in je omgeving zorgen.

Ik heb aan den lijve ondervonden wat er gebeurt als je moeder voornamelijk naar buiten gericht is. Mijn moeder deed heel veel vrijwilligerswerk voor verstandelijk gehandicapten.  Ze richtte al haar aandacht en energie op zorg en belangenbehartiging voor verstandelijk gehandicapten. Ze heeft veel goeds en moois ook gedaan en voor elkaar gekregen.

Helaas was ze niet beschikbaar voor haar gezin. Ze had heel veel moeite met het omgaan met haar emoties en het uiten daarvan en ook met “zwakte”. Met haar ging het altijd goed. Maar ik voelde wel dat dat helemaal niet klopte en dat was erg verwarrend. Ze kon ook niet omgaan met mijn emoties en problemen, laat staan mij daarin ondersteunen. Ik moest ook lachen en sterk zijn. Dat probeerde ik. Heel veel pijn en verdriet heb ik weggestopt en ik heb mezelf niet serieus genomen. Uiteindelijk heb ik dit patroon kunnen doorbreken door naar mijn kinderen te kijken en te luisteren. Door hen werd ik geconfronteerd met mezelf, zij spiegelden mij. En hoewel ik dat zo’n jaar of 10 geleden nog niet besefte, heb ik mede door hen de moed gehad om echt naar mezelf te kijken. Om uit het “druk, druk, druk” en “moeten, moeten, moeten” te stappen.

Bevrijdingsdag gaat niet alleen over het bevrijden van een oorlogsmacht, een onderdrukkend leger. Het gaat over bevrijden van je eigen beperkingen, de machten in jezelf die je beperken. Het gaat over bevrijden van normen en waarden die je niet langer dienen. Bevrijdingsdag gaat over het kijken naar jezelf, naar wie jij bent en naar de redenen die je hebt om te doen wat je doet. Offer je jezelf op? Geef je jezelf weg? Stop ermee! Onderdruk je eigen gevoelens niet meer, luister ernaar, neem ze serieus, veroordeel ze niet. Hoe meer je er voor jezelf bent, hoe meer je er er ook voor de ander kunt zijn.

 

 

Opruimen

Opruimen

Net zoals je je huis opruimt en bijhoudt, is het ook heel belangrijk dat je je lichaam en je geest opruimt. In de loop van de tijd verzamel je allemaal spullen, sommige gebruik je veel en anderen gebruik je maar korte tijd. Andere spullen belanden op zolder of ergens in een la. Of ze gaan stuk en je bewaard ze om nog een keer te repareren. Vaak weet je niet eens meer dat je ze hebt. Maar ze nemen wel plaats in beslag.

In je lichaam en geest werkt het net zo. Alles wat je meemaakt, leert, ziet, proeft, hoort, ruikt, voelt, bewaar je. In je lichaam, in je geest (je systeem, zeg ik meestal). En ook in dit geval gebruik je een deel daarvan, misschien wel dagelijks. Sommige dingen ben je vergeten of wil je het liefst vergeten. En een ander deel “zwerft” in je systeem, waarschijnlijk ben je je er niet eens van bewust.

Net als in je huis merk je op een gegeven moment dat het rommelig wordt. Het is dan net of je er ineens last van krijgt. Je wil iets op zolder leggen en er is eigenlijk geen plaats meer. Of je zoekt iets wat je nodig hebt maar kunt het niet meer vinden. Vaak ga je dan wel opruimen. Voor je lichaam en geest werkt dat eigenlijk hetzelfde. Als het in je systeem te rommelig wordt, dan wordt je vaak verkouden of ziek zodat je rust neemt en je lichaam de kans krijgt om afvalstoffen af te voeren.

Helaas nemen we meestal geen tijd om te rusten. We slikken een paracetamolletje en gaan door met doen, met wat we moeten van onszelf. Daardoor gunnen we onszelf niet de tijd en de ruimte om alles wat we waarnemen te verwerken en onze afvalstoffen af te voeren. Het resultaat is dat we steeds meer afvalstoffen in ons lichaam vasthouden. Zowel fysiek als mentaal. Je systeem zal steeds meer en grotere signalen af gaan geven: vermoeidheid, slaapproblemen, darmproblemen, maagklachten, hoofdpijn, rugpijn, chronische klachten als reuma, concentratieproblemen, burn-out.

Letten op de signalen van je lichaam is heel erg belangrijk. Je wordt niet voor niets ziek, zelfs een beenbreuk of een verstuikte enkel is geen toeval. Het is er allemaal om je er op te wijzen dat er onbalans is, dat je tijd nodig hebt om je balans te herstellen. Fysiek en mentaal. Precies zoals je op een gegeven moment de tijd neemt om je huis, je werkplek, op te ruimen.??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Transformatie Coaching is daarbij een geweldig middel. Het zorgt voor het opruimen van je geest, van de “vervuiling” in je systeem wat een positieve invloed heeft op je totale welbevinden. Goede voeding, beweging, de natuur in, rust nemen, zijn andere middelen die vaak goed helpen. Met één methode of één invalshoek ben je er vaak niet. Zeker als je al lange tijd niet hebt opgeruimd. Opruimen is de basis om een ander perspectief te creëren, om ruimte te scheppen, om weer nieuwe ervaringen op te doen.

Een boom en een oudere man

Een heerlijke herfstochtend. Mijn auto stond bij de garage om uitgedeukt en gespoten te worden. Ik had een leenauto nodig en liep naar de garage om hem te halen. Ruim een kwartier lopen, goed te d20140930 boom to kerk bewerktoen. Onderweg, midden in het dorp, zag ik een mooie, grote boom, vol herfstkleuren. Extra opvallend tegen de helderblauwe hemel en de ochtendzon. Enthousiast als ik word over herfstkleuren, zette ik de boom met mijn smartphone op de foto.

Nog blij van mijn boom, kwam ik 50 meter verder een oudere man tegen. Hij liep net zijn huis uit en begroette mij met een glimlach. Ik groette terug. “Wat een mooi weer he?” zei hij. “Jazeker, prachtig”, antwoordde ik. “Ik ga ook een stukje lopen”, zegt hij, “zou ik zo kunnen gaan?”. Hij heeft een overhemd aan met lange mouwen, een witte met beige strepen. “Het is een heerlijke temperatuur maar ik weet natuurlijk niet of u het snel koud heeft”. Mensen van zijn leeftijd hebben het soms snel koud en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat deze meneer het straks koud krijgt omdat ik hem geadviseerd heb om zonder vest of jas te gaan wandelen. “Mwah, ik heb het niet zo snel koud. Weet u eigenlijk hoe oud ik ben? Raad eens?” “Nee, meneer, daar begin ik niet aan! Dat vind ik zo moeilijk, leeftijden raden. Mijn moeder zag er op haar 72ste uit alsof ze 90 was en laatst ontmoette ik een vrouw van 84 die 70 kon zijn wat mij betreft”. “Ik ben 90”, zei hij trots, hij groeide een beetje. “O, dat is een mooie leeftijd, u ziet er toch echt veel jonger uit”. Dat meende ik ook echt. “Ja, maar het wordt toch ook wel wat minder soms hoor. Weet u, mijn geheugen is niet meer zo goed. Ik vergeet alles. Als ik u over een half uur tegen kom dan denk ik, ken ik die mevrouw ergens van? Dan weet ik niet meer dat ik nu met u heb gepraat.” Ik knik meelevend. “Nou, ik ga toch even zo wandelen”, hij kijkt naar zijn arm om zijn beslissing kracht bij te zetten. Geen vest vandaag. We geven elkaar een stevige hand en wensen elkaar een fijne dag. Ontroerd door deze man die zijn kracht én zijn kwetsbaarheid in dat ene, korte moment liet zien, liep ik verder.

Zo hoort het

Vanmorgen heb ik de kinderen naar school gebracht. Dat lijkt natuurlijk heel gewoon, de vakantie is voorbij. Voor ons is het niet zo gewoon. Voor de oudste (14 jr) is het zijn 4e school na de basisschool. Voor onze jongste is het een overstap vanuit groep 7 naar deze school. Een school die het anders doet, een democratische school. Ruim een half jaar al waren we betrokken. En toch, nu is het echt en ook spannend.

We kregen vragen, heel veel vragen. Waarom een andere school? En hoe gaat dat dan? Voor ons, als ouders, waren deze vragen wel te doen. We zijn er inmiddels redelijk aan gewend dat mensen ons vragen stellen over de keuzes die we maken. Onze keuzes zijn namelijk regelmatig niet voor de hand liggend voor de meeste mensen.

Maar wat als je 11 bent en je wordt belaagd met vragen? Vragen waarop je eigenlijk ook niet zo heel goed het antwoord weet. Als je een keuze hebt gemaakt voor een nieuwe school omdat je je er thuis voelt, omdat je blij wordt als je er bent.  Omdat je weet dat als je een keer boos bent, je naar buiten kunt gaan en in een boom kunt klimmen. Voor veel mensen zijn dit niet de antwoorden die ze willen horen, geen rationele argumenten. En wat als leeftijdsgenootjes (oud-klasgenootjes) op een feestje op je in gaan praten dat je in de klas moet blijven. Dat je anders de musical mist bijvoorbeeld. Dat je de schoolverlatersdagen mist. Dan wordt het toch even wel heel moeilijk. Moeilijk om te blijven vertrouwen op de keuze die je hebt gemaakt.

Maar goed, we zijn begonnen! Het is spannend maar we hebben samen doorgezet en kiezen voor onszelf. We kiezen niet voor wat iedereen doet. Wat zo logisch lijkt en zo gewoon. De druk van buiten is enorm. Druk om te doen wat iedereen doet. Druk om je aan te passen. De druk die zegt, zo is het nu eenmaal, zo gaat het en zo hoort het. Bij kinderen van 11 zit het er al in kennelijk.

Mijn leven lang heb ik hard geprobeerd om me aan te passen. Het koste me veel moeite en ik heb mezelf daarvoor aan de kant gezet. Mijn kinderen hebben mij laten zien dat je veel op je eigen manier kunt doen, dat heel veel wat ik deed helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Mijn gevoel wist dat al heel lang maar mijn ego wilde dat nog niet zo accepteren. Inmiddels durf ik de vragen te stellen die ik eerder niet hardop durfde uit te spreken omdat ik bang was om afgewezen te worden, om niet geaccepteerd te worden.

Mijn kinderen wil ik meegeven dat ze alle vragen mogen stellen en dat ze hun eigen keuzes mogen maken. Dat iets niet persé goed is of logisch is omdat iedereen het doet. Zelf nadenken en zelf kiezen, zo zou het moeten zijn. Zó hoort het!