Categorie archief: Blog

EX-press, een dans- en theatervoorstelling

EX-press, een dans – en theatervoorstelling van MovedBy… Michelle Kurzenacker

EX-press is de naam voor projecten van Michelle Kurzenacker en haar bedrijf MovedBy… Met haar bedrijf verweeft ze  therapeutische processen en kunst met elkaar. MovedBy… presenteert de bijzondere voorstelling in samenwerking met Codarts’ Arts for Health (CAHF), enkele studenten van de Dans- en Muziektherapie en Experts, dit zijn de ervaringsdeskundigen.

 EX-press: Het ontstaan

In dit project werkt Michelle Kurtzenacker samen met de Masteropleiding Dans & Muziektherapie. De wekelijkse repetities zijn van september 2016 tot april 2017 in de ruimtes van CODARTS. Gedurende die periode geven de voorstelling haar artistieke eenheid .

Wat is EX-press?

EX-press is een project waarin het draait om twee vrouwen die in hun verleden seksueel misbruik en huiselijk geweld hebben meegemaakt. Mede door Lichaamsgerichte & Danstherapie hebben zij hun verleden verwerkt.  Tijdens de voorstelling zie je op het podium het transformatieproces van slachtoffer, naar overlever, naar twee onafhankelijke, krachtige vrouwen. Zij willen anderen de moed willen geven om dit proces ook aan te gaan.

“Soul Skin” van project EX-press 2017; contact Michelle Kurzenacker, www.movedby.net
De mythe van de zielenhuid

Ex-press neemt je mee in de mythe van de zielenhuid. Een jonge, vrouwelijke zeehond verliest haar bont aan een man. Hij houdt haar zeven jaar in een mensenlichaam op het vaste land. Dan kan ze terugkeren naar haar oorspronkelijke natuur, zeehond, en de zee induiken.

Mijn ervaringen als deelnemer

Ik lees een oproep op facebook: mensen met seksueel trauma worden gevraagd om mee werken aan een pilot project. De bedoeling is dat het verwerkte trauma als krachtbron wordt ingezet in een artistiek proces, dat leidt tot een voorstelling in de theaterzaal van CodArts te Rotterdam. Een doel is het verbreken van het taboe van seksueel trauma en huiselijk geweld.  Het tweede doel is om anderen te laten zien dat helen mogelijk is.

Mijn JA is groter dan de twijfel

Terwijl ik lees, voel ik het direct: “Ja ik wil!” Toch twijfel ik met mijn hoofd. Het project gaat vast en zeker veel impact op me hebben. Daarbij, ik voldoe niet aan alle voorwaarden die voor de deelname aan het project gelden. Zo is er de voorwaarden dat je je trauma hebt verwerkt en minimaal een half jaar geleden therapie hebt afgerond. Het “JA” is groter dan de twijfel en ik schrijf binnen een dag een mailtje naar Michelle. Na een telefoongesprek en een ontmoeting in Rotterdam, allebei heel fijne gesprekken, is het besluit dat ik aan het project kan deelnemen. Ik had allerlei argumenten om het niet te doen maar mijn gevoel bleef positief en bleef me vertellen: “Je moet dit echt doen”.

Waarom doe ik toch altijd dit soort dingen?

Na drie maanden repeteren zijn mijn ervaringen als volgt. Iedere week ga ik met plezier de reis aan van Riethoven (bij Eindhoven) naar Rotterdam, CodArts, Hogeschool voor Muziek en Dans. De eerste repetitie vind ik heel spannend. In de trein vraag ik me af: “Waar begin ik nu weer aan?” en “Waarom doe ik toch altijd dit soort dingen?” Ik heb er een abonnement op – op van die pilots of speciale projecten – lijkt wel. Tot nu toe zijn die projecten mooie, maar ook hele intense ervaringen geweest. Ik heb zo’n vermoeden dat dit project daar geen uitzondering op is.

Authentic Movement

De basis waarmee we werken tijdens het project, is  Authentic Movement. Bewegen vanuit deze methode laat me ervaren dat mijn lichaam echt reageert vanuit hoe ik me op dat moment voel, als ik dat tenminste toe sta. Ik vind het heel bijzonder om zo te bewegen, mijn lichaam te volgen. Iedere week ontvouwt zich meer van mijzelf en mijn ervaringen op een prettige en veilige manier; soms speels, soms emotioneel, soms intens. Ik ben benieuwd, en soms stiekem ook wel een klein beetje zenuwachtig, naar hoe ons en mijn proces zich verder gaat ontvouwen.

Voor meer informatie over het project kun je contact opnemen met Michelle Kurzenacker: info@movedby.net of 06-25 113388

Share

Jij hebt een probleem!

Nog goed herinner ik me hoeveel weerstand ik had bij de supervisiebijeenkomsten tijdens het stagejaar van mijn studie Personeel & Organisatie. Je moest een probleem inbrengen tijdens de supervisie, iets waar je tegen aan liep tijdens je stage. Ik had het echter prima naar mijn zin en leerde veel. Praktische vragen werden direct besproken en dan kon ik verder. Dus hoezo, jij hebt een probleem? Hoezo procesvragen?

“Boost”
22 Jaar later denk ik nog steeds dat het op dat moment goed was zoals het was. De stage was een boost voor mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde die in die tijd héél erg laag waren. Die boost, die was belangrijk. Persoonlijke procesvragen en problemen waren op dat moment echt niet op zijn plaats. En de eisen tijdens de supervisie daarmee dus ook niet voor mij.

Behoefte creëren
Nu voel ik dezelfde weerstand bij alle marketing die via vele kanalen op iedereen wordt afgevuurd. Laatst ontving ik een e-mail hoe ik als zelfstandige meer klanten kan werven: ik “moet” jou vertellen dat jij een probleem hebt en dat ik je daarmee kan helpen. Tja, ik weet dat volgens de marketing dat dé benadering is. De reclame doet hetzelfde, het gaat om behoefte creëren. Denk aan die “handige, kleine flesjes limonade” die in 2015 werden geïntroduceerd. Daarmee kun je onderweg limonade in je water doen, precies wat je altijd hebt gemist! Hoezo? Als ik water mee neem, drink ik water. Als ik limonade mee wil nemen, dan doe ik dat thuis wel in mijn fles of beker. Een stuk goedkoper en minder afval.

Kansen
Oké, terug naar waar ik was. Mijn weerstand tegen de marketing van “je hebt een probleem en ik heb de oplossing”. Iedereen loopt vroeg of laat wel tegen problemen aan, op welke manier dan ook. Ik weet, als coach en ervaringsdeskundige, dat het goed is om je af en toe door iemand te laten ondersteunen en om hulp te vragen. Mijn ervaring is dat als ik een bepaalde vraag had of het even echt niet meer wist, er zich hulp en/of kansen aandienden. Onbewust stelde ik me er kennelijk voor open. Zo ontmoette ik mijn huidige man, kwamen er therapeutes en trainingen op mijn pad, kreeg ik nieuwe vrienden, andere banen, nieuwe activiteiten, kreeg ik inzichten door een boek etc. Kansen in allerlei vormen komen voorbij en je kunt ze aanpakken. Overigens is het ook niet erg als je ze even niet ziet want er komt altijd een nieuwe gelegenheid. Inmiddels ben ik me zeer bewust van mijn omgeving, mijn vragen, behoeften en de kansen, de antwoorden die langs komen. Dat is voor mij van grote waarde.

Delen
In mijn leven en ook mijn coachingspraktijk “Wave Coaching” staat bewust-wording centraal. Delen en verbinding zijn daarvoor de basis vanuit mijn visie. Delen zorgt voor verbinding en de combinatie leidt tot het besef dat we niet alleen zijn, dat we het niet alleen hoeven doen. We kunnen het samen doen! De uitdaging is dus wat mij betreft om te delen en verbinding te maken. En ja, als transformatiecoach kan ik je natuurlijk ondersteunen. En vind ik het fijn als je gebruik wilt maken van mijn diensten want daar verdien ik mijn boterham mee. Maar ik ga je in ieder geval niet vertellen “jij hebt een probleem en ik heb de oplossing”. Dit blog wordt vast binnenkort vervolgd, want dé oplossing – als in 1 gouden tip – bestaat niet.

Share

Kerst-Allergie

Kerstochtend, ik stond op, ging naar beneden, de tafel was al gedekt. Mijn ogen begonnen te tranen, mijn neus begon te kriebelen. En ja hoor, daar begon het. Hatsjie, hatsjie. Het hield niet op. Een Kerst-Allergie?!

Soms heb ik een allergische reactie. Bijvoorbeeld als ik iets wil gaan doen wat niet goed is voor me. Afgelopen zomer dacht ik erover om een avond naar het Yoga-festival te gaan in Eindhoven. Ik begon meteen vreselijk te niezen toen ik daarover dacht. Vervolgens besloot ik daardoor om maar niet te gaan en het niezen stopte direct. Soms is de reden van een allergie-aanval minder duidelijk. Dan is er iets in mijzelf dat ik afwijs.

Vol programma
Kerst-Allergie, dat heb ik nog niet gehad volgens mij. In het verleden heb ik gestoeid met het volle programma met kerst. Kerstnachtmis, ouders, schoonouders, alles was volgepland. Later kwam het gesjouw met de kinderen erbij, die het allemaal wel gezellig vonden maar ook heel vermoeiend. Nu is het juist fijn met kerst. Sinds vorig jaar vieren we kerstavond en een kerstdag alleen met ons gezin. Eén kerstdag is vieren we gezellig met mijn schoonfamilie.

Volle maan kerstavond "anders dan anders"
Volle maan kerstavond “anders dan anders”

Kerst, anders dan anders
Gisteravond hebben we genoten van het initiatief van een bekende. Zij organiseerde

“Kerst, anders dan anders”, voor wie dat wilde. Wandelen bij volle maan op de heide, daarna genieten met een drankje in de tuin bij een mooi vuurtje. Een succes wat mij betreft.

Gezellig doen
Maar toch, die Kerst-Allergie… Ik ga onwillekeurig terug naar mijn kindertijd. Mijn moeder die voor een gezin met 5 kinderen, waar later ook “aanhang” bij kwam, lekkere en uitgebreide kerstmenu’s op tafel zette. Mijn moeder die koken helemaal niet leuk vond. Ik betwijfel achteraf zelfs of ze het kerstdiner maken wel leuk vond. Het voelt meer als moeten. Net als naar de kerk gaan, een kerstboom versieren en gezellig samen zijn. Dat geldt trouwens ook voor de zondagen vroeger. Ik heb het spel altijd meegespeeld, ik heb er lang in geloofd. Nu weet ik dat het een illusie was.

Transformeren
Mijn Kerst-Allergie komt daar vandaan. Ik voel het kleine meisje dat niet meer wil doen alsof, niet meer mee wil spelen. Het hoeft nu ook niet meer. Toch maakt mijn onderbewuste via mijn lichaam nog duidelijk dat dit hoofdstuk nog niet is afgesloten.  Overtuigingen als: dat het met kerst gezellig moet zijn, dat ik gezellig moet zijn, dat ik mee moet doen omdat ik anders niet gezellig ben en spelbreker ben, dat ik ervoor moet zorgen dat het gezellig is, voor de harmonie moet zorgen, komen langs en laat ik los. Ik herinner me hoe het was, dat kan ik niet veranderen. Maar ik kan het door te transformeren wel loskoppelen van nu. Dat heb ik gedaan en nu kan ik echt kerstmis op mijn en onze eigen manier invullen. Ik ben benieuwd!

Ik wens je fijne feestdagen toe en dat je vanaf nu iedere dag mag vieren! J

Share

Mezelf laten zien

Wat een achtbaan! Recht omhoog, het moment van stilstaan boven en dan de razendsnelle val naar beneden, een looping, een scherpe bocht, nog een, nog een looping, een kurkentrekker en op het laatst de schok van de rem. Zo  ongeveer voelde de afgelopen week voor mij. En achteraf ging het om één thema: mezelf laten zien. Daar was nog even een flinke duw in de rug voor nodig.

Met het koor hadden we een repetitie vorige week waarin ik mijn rol in de musical voor het eerst repeteerde. Ik zag er wel wat tegen op. Ik moet namelijk alleen op het “podium” staan en non-verbaal reageren terwijl ik gruwelijk wordt afgezeken door iemand die niet in beeld is. Daarna word ik vreselijk boos en vervolgens moet ik, ook nog boos, zingen. Aangezien ik al 30 jaar aan t stoeien ben met zingen en mijn emoties, mezelf laten zien (zie blog http://www.wavecoaching.nl/stijf-van-de-zenuwen/ ), voorwaar geen kleine opgave!

Dus daar stond ik, om ongeveer 22.00 uur, maandag, moe na een pittige dag. En ik deed ‘t, het non-verbale stuk, met mijn hart kloppend in mijn keel. Vervolgens moest ik mijn boosheid naar boven halen. Nou die kwam hoor, uit mijn tenen. Ik schrok er zelf van. Ik deed het, mijn emoties laten zien, en public. Ja, zo boos kan ik echt zijn. Ik kreeg enorm veel complimenten, had mensen echt geraakt, ook daar was ik beduusd van. Een bijzondere ervaring dus, mezelf laten zien.

Afgelopen weekend zat ik weer even vast. Ik was vooral boos. Boos op mezelf, de hele wereld en het universum. Zaterdagavond had ik een feest voor vrijwilligers in Riethoven. Daar wilde ik wel naartoe. Dus hup, mijn boosheid weer teruggedrongen, een ander gezicht opgezet en gaan feesten. Dat werkt goed, zo deed ik het vroeger ook altijd. Het was een gezellige avond maar na een korte slaap van ongeveer 2 tot 4 uur ‘s nachts, kwam de boosheid weer keihard terug. Niks wegstoppen!

Zondagochfoto paddestoelentend kwam alles eruit, onder de boosheid zat verdriet, heel oud verdriet. Onder de douche kwam het eruit. Veilig alleen, zoals ik me bij pijn en verdriet het liefst altijd afzonderde. Mijn man en de kinderen hadden intussen lekker ontbijt gemaakt. En toen deed ik iets heel bijzonders, met een beetje hulp van mijn man! Ik ging – ondertussen wel aangekleed natuurlijk – met de tranen over mijn wangen stromend de badkamer uit en liep de woonkamer in. Mijn zoon kwam naar me toe en knuffelde me. Even later kwam ook mijn dochter erbij. Ik vertelde, tussen mijn snikken door, dat ik heel verdrietig was om vroeger, en dat ik me zo vaak alleen heb gevoeld.

Mijn verdriet mocht er zijn en ik deelde het met degenen waarvan ik het meeste houd. Ik vertelde wel hoe ik me voelde maar liet mijn emoties eerder vrijwel nooit werkelijk zien. Om de mensen waarvan ik houd te beschermen, ze geen verdriet te doen.  Maar daarmee hield ik ze juist op afstand, liet ik ze niet toe. Ik sloot ze buiten en dat deed ze juist pijn.  ‘s Avonds zei mijn dochter: “mama, je moet je voortaan maar door ons laten troosten want dan voel je je heel snel weer beter”.

 

Share

Dan doe ik het wel weer!

“Dan doe ik het wel weer!” Hoe vaak verzucht je dit? Op je werk, thuis? Vanmorgen was ik met Lydia in gesprek. Ze was geïrriteerd, boos. Laatst was ze naar een crematie geweest en kwam moe en laat thuis. Ze had eigenlijk wel verwacht dat haar man gekookt zou hebben. Dat viel tegen.  “Waarom denkt hij daar zelf nou niet aan, hij moet dat toch snappen?!”, zei ze boos.

Voor de meeste vrouwen is dit wel een bekend voorbeeld, en ook jij, man of vrouw, kunt vast wel een voorbeeld als dit bedenken. Vaak vinden we het logisch dat je iets wel of niet doet, of op een bepaalde manier. Het hoort zo, dat is normaal. En, zoals in het voorbeeld, roept het irritatie op als een ander dat dan niet doet. Maar, kun je dat wel verwachten van een ander? Kun je dat verwachten van je partner?

Wat Lydia verwacht van haar partner, zegt iets over haar zelf. Voor haar is het normaal om zich te verplaatsen in een ander en op basis daarvan mee te denken en ook in te vullen wat een ander fijn zou kunnen vinden. Voor haar is het ook gewoon om voor een ander te zorgen, de rol van moeder en echtgenote in te vullen. Wat zij zelf doet en normaal vindt, projecteert ze op de ander, haar partner. Hij heeft echter een eigen referentiekader; die ik niet in kan vullen omdat ik hem niet ken. In ieder geval was hij bezig met iets anders en niet met zijn vrouw die wellicht moe en hongerig thuis zou komen.

Aannames (overtuigingen) van hoe het hoort, zijn dus van jou en niet van de ander. Veel van die aannames komen wel voort uit onze cultuur, familie, scholing en werk. Andere komen voort uit onze ervaringen en trauma’s. Als je in botsing komt, zoals in het voorbeeld, kun je dus kijken naar wat de ander doet of laat en daar boos op zijn. Je kunt er ook voor kiezen om je aannames eens onder de loep te leggen. Of beiden. Het kan veel helderheid geven en teleurstelling en strijd voorkomen.

Zelf heb ik inmiddels geleerd om duidelijk te zijn in wat ik wil en verwacht, zeker naar mijn partner. Zo zou ik, in het voorbeeld van Lydia, voordat ik naar huis ging, gebeld hebben met de vraag of hij alvast kon beginnen met koken. Het lijkt heel logisch. En toch…. ik hoor heel vaak vrouwen klagen over hun mannen, dat ze niet uit zichzelf zien wat er moet gebeuren. Diezelfde vrouwen verzuchten: “dan doe ik het wel weer” en gaan vervolgens demonstratief doen wat ze eigenlijk van hun man hadden verwacht. En daarna zijn ze verbaasd dat hij dat niet eens opmerkt, of doodleuk zegt: “is er iets, schat?”.

Wil je dit doorbreken? Kijk dan naar je eigen aannames en verwachtingen voordat je de ander iets verwijt. Spreek uit wat je wilt. Mijn man zei altijd: “ik kan geen gedachten lezen, als je iets wilt dan zeg je het maar”.

Share

Bevrijdingsdag

Vandaag is het bevrijdingsdag, 70 jaar geleden werden we bevrijd van de Duitsers, was heel Nederland bevrijd. Dat was natuurlijk een geweldig moment en heel goed om ons te herinneren en ook om te vieren. Jaar na jaar echter, vraag ik me steeds sterker af hoe vrij we nu werkelijk zijn. Er zijn inderdaad geen soldaten die hier door de straten marcheren, geen dreigende razzia’s enzovoort. Onze vrijheid, persoonlijke vrijheid, wordt desondanks wel beperkt.

koninginnepage
De koninginnepage: ze vloog gisteren in mijn tuin even om mij heen… een mooi symbool voor vrijheid en transformatie.

Alleen al het “druk, druk, druk” en “moeten, moeten, moeten” is al duidelijk genoeg. Als je het altijd druk hebt en van alles moet, hoe vrij ben je dan? Hoeveel aandacht heb je voor de dingen die je doet? Voor de mensen, de kinderen in je omgeving? En dan heb ik het verder nog niet eens over de macht van de banken, de voedings-, olie en farmaceutische industrie. Nee, ik heb het gewoon over de beperkingen die wij onszelf opleggen.

In mijn praktijk en ook in mijn omgeving zie ik het steeds. De meesten van ons zijn erg naar buiten gericht. Klaar staan voor anderen, zorgen voor anderen zie k vaak terugkomen als blokkade, belemmering. “Hoezo?” denk je misschien, “het is toch goed om klaar te staan voor anderen?” Ja, het is goed om er te zijn voor anderen, maar niet wanneer het ten koste gaat van jezelf. En dat gebeurt maar al te vaak. In onze cultuur is één van de belangrijkste waarden dat je anderen helpt. Dat is er ingepompt als het ware. Wat we vergeten zijn te vertellen, is dat je  eerst voor jezelf moet zorgen. Als je jezelf goed verzorgt, kun je je vervolgens vanuit een gezonde “ik” voor anderen in je omgeving zorgen.

Ik heb aan den lijve ondervonden wat er gebeurt als je moeder voornamelijk naar buiten gericht is. Mijn moeder deed heel veel vrijwilligerswerk voor verstandelijk gehandicapten.  Ze richtte al haar aandacht en energie op zorg en belangenbehartiging voor verstandelijk gehandicapten. Ze heeft veel goeds en moois ook gedaan en voor elkaar gekregen.

Helaas was ze niet beschikbaar voor haar gezin. Ze had heel veel moeite met het omgaan met haar emoties en het uiten daarvan en ook met “zwakte”. Met haar ging het altijd goed. Maar ik voelde wel dat dat helemaal niet klopte en dat was erg verwarrend. Ze kon ook niet omgaan met mijn emoties en problemen, laat staan mij daarin ondersteunen. Ik moest ook lachen en sterk zijn. Dat probeerde ik. Heel veel pijn en verdriet heb ik weggestopt en ik heb mezelf niet serieus genomen. Uiteindelijk heb ik dit patroon kunnen doorbreken door naar mijn kinderen te kijken en te luisteren. Door hen werd ik geconfronteerd met mezelf, zij spiegelden mij. En hoewel ik dat zo’n jaar of 10 geleden nog niet besefte, heb ik mede door hen de moed gehad om echt naar mezelf te kijken. Om uit het “druk, druk, druk” en “moeten, moeten, moeten” te stappen.

Bevrijdingsdag gaat niet alleen over het bevrijden van een oorlogsmacht, een onderdrukkend leger. Het gaat over bevrijden van je eigen beperkingen, de machten in jezelf die je beperken. Het gaat over bevrijden van normen en waarden die je niet langer dienen. Bevrijdingsdag gaat over het kijken naar jezelf, naar wie jij bent en naar de redenen die je hebt om te doen wat je doet. Offer je jezelf op? Geef je jezelf weg? Stop ermee! Onderdruk je eigen gevoelens niet meer, luister ernaar, neem ze serieus, veroordeel ze niet. Hoe meer je er voor jezelf bent, hoe meer je er er ook voor de ander kunt zijn.

 

 

Share

Zo hoort het

Vanmorgen heb ik de kinderen naar school gebracht. Dat lijkt natuurlijk heel gewoon, de vakantie is voorbij. Voor ons is het niet zo gewoon. Voor de oudste (14 jr) is het zijn 4e school na de basisschool. Voor onze jongste is het een overstap vanuit groep 7 naar deze school. Een school die het anders doet, een democratische school. Ruim een half jaar al waren we betrokken. En toch, nu is het echt en ook spannend.

We kregen vragen, heel veel vragen. Waarom een andere school? En hoe gaat dat dan? Voor ons, als ouders, waren deze vragen wel te doen. We zijn er inmiddels redelijk aan gewend dat mensen ons vragen stellen over de keuzes die we maken. Onze keuzes zijn namelijk regelmatig niet voor de hand liggend voor de meeste mensen.

Maar wat als je 11 bent en je wordt belaagd met vragen? Vragen waarop je eigenlijk ook niet zo heel goed het antwoord weet. Als je een keuze hebt gemaakt voor een nieuwe school omdat je je er thuis voelt, omdat je blij wordt als je er bent.  Omdat je weet dat als je een keer boos bent, je naar buiten kunt gaan en in een boom kunt klimmen. Voor veel mensen zijn dit niet de antwoorden die ze willen horen, geen rationele argumenten. En wat als leeftijdsgenootjes (oud-klasgenootjes) op een feestje op je in gaan praten dat je in de klas moet blijven. Dat je anders de musical mist bijvoorbeeld. Dat je de schoolverlatersdagen mist. Dan wordt het toch even wel heel moeilijk. Moeilijk om te blijven vertrouwen op de keuze die je hebt gemaakt.

Maar goed, we zijn begonnen! Het is spannend maar we hebben samen doorgezet en kiezen voor onszelf. We kiezen niet voor wat iedereen doet. Wat zo logisch lijkt en zo gewoon. De druk van buiten is enorm. Druk om te doen wat iedereen doet. Druk om je aan te passen. De druk die zegt, zo is het nu eenmaal, zo gaat het en zo hoort het. Bij kinderen van 11 zit het er al in kennelijk.

Mijn leven lang heb ik hard geprobeerd om me aan te passen. Het koste me veel moeite en ik heb mezelf daarvoor aan de kant gezet. Mijn kinderen hebben mij laten zien dat je veel op je eigen manier kunt doen, dat heel veel wat ik deed helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Mijn gevoel wist dat al heel lang maar mijn ego wilde dat nog niet zo accepteren. Inmiddels durf ik de vragen te stellen die ik eerder niet hardop durfde uit te spreken omdat ik bang was om afgewezen te worden, om niet geaccepteerd te worden.

Mijn kinderen wil ik meegeven dat ze alle vragen mogen stellen en dat ze hun eigen keuzes mogen maken. Dat iets niet persé goed is of logisch is omdat iedereen het doet. Zelf nadenken en zelf kiezen, zo zou het moeten zijn. Zó hoort het!

Share

Onbewust, wat is dat nu eigenlijk?

Onbewust, wat is dat nu eigenlijk? Die vraag komt regelmatig bij me langs als iemand vraagt wat ik doe voor coaching. Want het onderbewuste vormt de rode draad. Op de home-page van mijn website staat een uitleg. Maar hoe werkt het nou eigenlijk in de praktijk? Wat voor invloed heeft het onderbewuste op je gedrag? Een voorbeeld uit eigen koker.

Vanmorgen belde ik een goede bekende. We hadden een misverstand over een
afspraak. Daardoor was ze in de stress geschoten. Ze probeert alle ballen in de lucht te houden. Haar werk (full-time), haar gezin, het huishouden. Voor iedereen en alles zorgt ze. Helaas schiet ze er zelf volledig bij in. Maar klagen doet ze niet. Ze gaat door met een lach.

We hadden ons telefoontje afgesloten en de tranen schoten in mijn ogen. Ik was geraakt. Nu leef ik altijd wel mee maar huilen was nu een te sterke reactie. Nee, wat zij vertelde, triggerde mij. Dat is voor mij een signaal dat ik mag gaan kijken wat het mij vertelt; wat mijn onderbewustzijn wil vertellen. Het ging precieheldere strooms over een thema dat me al bezig hield, namelijk grenzen stellen. Een ander signaal was namelijk al dat ik me irriteerde aan het niet-opruim-gedrag van mijn kinderen, die inmiddels aardig beginnen te puberen. Het lukte me niet om duidelijk over te brengen wat ik wilde van hen. Een fysiek signaal was dat ik een geïrriteerde spier/pees heb in mijn schouder.

Wat ik dan doe is afstemmen op mezelf door mezelf vragen te stellen zoals: “wat is de reden dat ik wordt geraakt” en “wat zijn mijn blokkades”. Diverse overtuigingen kwamen omhoog. Bijvoorbeeld, mijn grenzen zijn niet belangrijk.; de behoeften van anderen gaan voor die van mij. Ook familiepatronen kwamen voorbij. Familiepatronen zijn patronen die in (een groot deel van) je familie voorkomen, en vaak van generatie op generatie door worden gegeven. Bij mij was zo’n patroon om mezelf af te sluiten en naar binnen te keren als ik niet goed in mijn vel zit.

Je kunt je misschien voorstellen dat het lastig wordt om grenzen te stellen als je er onbewust van overtuigd bent dat je eigen grenzen niet belangrijk zijn en de behoeften van een ander belangrijker zijn. Deze overtuigingen vormen namelijk de basis voor je gedrag en hoe je je uit. Voor mij had dit nu dus onder andere consequenties in het overbrengen van mijn grenzen naar mijn kinderen.

Die blokkades, overtuigingen, patronen zijn ontstaan in mijn (vroege) jeugd en beïnvloeden de wijze waarop ik – in dit voorbeeld – grenzen stel. Door te kijken naar wat er onbewust ten grondslag lag aan mijn tranen, werd ik me ervan bewust wat ik al jong geleerd heb. Daardoor kreeg ik inzicht in en begrip voor mijn gedrag. Vervolgens haalde ik via transformeren de blokkades weg zodat ik weer vrij ben om mijn grenzen te stellen zoals goed voor mij is.

Onbewust, wat is dat eigenlijk? Volgens mij is het dat deel van jezelf dat je nog niet ont-dekt hebt. De black box in een vliegtuig waarin heel veel informatie is opgeslagen. Alleen als je niet weet welke invloed je onbewuste heeft op je bewuste gedrag, kan het heel mysterieus en soms ook eng lijken. Het waarnemen van signalen en ernaar “luisteren” is een mooie start om kennis te maken met je onbewuste.

 

 

Share

Verkiezen

Velen gaan vandaag weer naar de stembus, kiezen voor Europa. Misschien jij ook wel. Heb je enig idee waarvoor je kiest? Van wat er gebeurt in de Europese Gemeenschap? Ga je af op snelle posters en flitsende praatjes? VeMakingChoices12rtrouw je de nieuwsberichten?

Het is eigenlijk een onmogelijke opgave. Als je stemt, verkies je instandhouding van het huidige systeem. Als je niet stemt, stem je toe want wie zwijgt, stemt toe. Dus kies je ook dan voor behoud van de huidige situatie. Het is een dilemma voor mensen die beseffen dat we moeten veranderen. De vervuiling, de ziektes, de kosten van de zorg, de crisis die maar niet op houdt, de toename van regels en controles. We maken samen de aarde kapot, in een heel snel tempo. Ieder mens, ieder individu is hiervoor medeverantwoordelijk. Het past niet om te zeggen dat “de politiek”, “het onderwijs”, “de zorg” etc. de schuld heeft. Je kunt zelf een gezonder leven verkiezen.

Om samen naar een gezonde maatschappij te groeien, zal ieder individu eerst zelf gezond, vitaal moeten worden. Dat betekent dat iedereen, dus ook jij, naar zichzelf moet kijken, reflecteren. Dat wat eerder in je leven beschadigd is, mag en kan worden geheeld. Wonden, ook mentale, mogen worden geheeld. Ieder die deze verantwoordelijkheid voor zichzelf neemt, gaat anders in het leven staan en geeft dit door in zijn of haar omgeving. Als dominostenen die vallen, stroomt deze andere energie de omgeving in. Alles wat wordt geheeld of hersteld, heeft zo een herstellend effect op jezelf en op je omgeving. Verander jezelf, verander de wereld.

Het is verbazingwekkend wat er kan gebeuren als je volledig de verantwoordelijkheid voor jezelf neemt. Na jaren van investeren in persoonlijke ontwikkeling kreeg ik in december meer oog voor problemen op wereldniveau. Tot dan toe had ik die altijd wat weggeduwd; de ver-van-mijn-bed-show waar ik geen invloed op had. Het raakte me ineens enorm. Al die ellende waarvan slechts een heel klein percentage, samengevat en bewerkt, in de media te zien is. Er volgde een bijzondere ommezwaai. Ik moet er vaak zelf om lachen want koken vond ik altijd maar zozo. Nu sta ik iedere dag wel te koken en/of te bakken. Het is ook grappig om de verbaasde reacties van vrienden en familie te zien bij al die huisvlijt.

Wat ik zelf kan doen, ben ik gaan doen:

  • Mijn eigen verzorgingsproducten maken. Dat scheelt chemische bestanddelen in mijn lijf en veel verpakkingen.
  • Zoveel mogelijk biologisch eten en ook meer vegetarische maaltijden maken.
  • Een eigen groente- en kruidentuin.
  • Eten zoveel mogelijk zelf maken, bijvoorbeeld sausjes, mayonaise, brood en soep. Ook dat scheelt verpakkingen en allerlei toevoegingen in het eten.

Dit zijn wat voorbeelden van wat je kunt doen om meer verantwoordelijkheid te nemen. Minder afval, gezondere voeding, gezonder lijf. Het ging voor mij als het ware vanzelf omdat ik er klaar voor was en niet langer kon volhouden dat ik geen invloed heb. Regelmatig “zondig” ik nog. Door door heel principieel te zijn, kun je het jezelf en anderen heel moeilijk maken. Dat is niet mijn bedoeling.

Ik verkies een andere wereld waarin we samen verantwoordelijk zijn en dichter bij onze natuur staan. En stemmen op Europa? Dat wordt een blanco stem die uitgelegd mag worden als “oneens met wat er in de huidige politiek, op alle niveaus, gebeurt”.

Share