Categoriearchief: Geen categorie

DIT VAKANTIEGEVOEL WIL IK VASTHOUDEN!

Dit vakantiegevoel wil ik vasthouden! Met die gedachte begon ik tenminste altijd na mijn vakantie met mijn werk. Het gevoel dat je dingen op je eigen tempo kunt doen, dat je niet van alles moet. Helaas bleek dat erg moeilijk te zijn en was na een week de vakantie haast weer vergeten.

Gelukkig weet ik inmiddels wel hoe ik relaxt kan blijven. De laatste jaren bij mijn werkgever ging dat al beter. Nu heb ik al enkele jaren volledig mijn eigen praktijk en heb ik nog veel meer geleerd over stress en de invloed daarvan op je lijf en je leven. En hoe je je minder kunt laten beïnvloeden door al het moeten en de druk uit je omgeving.  Dat kan ik jou ook leren.

Aanbieding
Wil jij ook leven met minder stress?! Maak tussen 16 en 30 augustus een afspraak maakt én kom in diezelfde periode voor een 1e consult, dan krijg je hierop 50% korting! Merk hoe snel je gedrag structureel verandert en fysieke klachten (hoofdpijn, buikpijn, rugpijn, slaapproblemen etc.) verminderen of zelfs verdwijnen.

Als je dit bericht deelt in de Social Media en je vindt mijn pagina op facebook leuk, maak je ook nog eens kans op een gratis consult van 45 minuten (telefonisch of in mijn praktijk). Maandag 31 augustus 2015 maak ik bekend wie dit gratis consult wint.
Mail: info@wavecoaching.nl
Bel: 06-22541133

Share

Dan doe ik het wel weer!

“Dan doe ik het wel weer!” Hoe vaak verzucht je dit? Op je werk, thuis? Vanmorgen was ik met Lydia in gesprek. Ze was geïrriteerd, boos. Laatst was ze naar een crematie geweest en kwam moe en laat thuis. Ze had eigenlijk wel verwacht dat haar man gekookt zou hebben. Dat viel tegen.  “Waarom denkt hij daar zelf nou niet aan, hij moet dat toch snappen?!”, zei ze boos.

Voor de meeste vrouwen is dit wel een bekend voorbeeld, en ook jij, man of vrouw, kunt vast wel een voorbeeld als dit bedenken. Vaak vinden we het logisch dat je iets wel of niet doet, of op een bepaalde manier. Het hoort zo, dat is normaal. En, zoals in het voorbeeld, roept het irritatie op als een ander dat dan niet doet. Maar, kun je dat wel verwachten van een ander? Kun je dat verwachten van je partner?

Wat Lydia verwacht van haar partner, zegt iets over haar zelf. Voor haar is het normaal om zich te verplaatsen in een ander en op basis daarvan mee te denken en ook in te vullen wat een ander fijn zou kunnen vinden. Voor haar is het ook gewoon om voor een ander te zorgen, de rol van moeder en echtgenote in te vullen. Wat zij zelf doet en normaal vindt, projecteert ze op de ander, haar partner. Hij heeft echter een eigen referentiekader; die ik niet in kan vullen omdat ik hem niet ken. In ieder geval was hij bezig met iets anders en niet met zijn vrouw die wellicht moe en hongerig thuis zou komen.

Aannames (overtuigingen) van hoe het hoort, zijn dus van jou en niet van de ander. Veel van die aannames komen wel voort uit onze cultuur, familie, scholing en werk. Andere komen voort uit onze ervaringen en trauma’s. Als je in botsing komt, zoals in het voorbeeld, kun je dus kijken naar wat de ander doet of laat en daar boos op zijn. Je kunt er ook voor kiezen om je aannames eens onder de loep te leggen. Of beiden. Het kan veel helderheid geven en teleurstelling en strijd voorkomen.

Zelf heb ik inmiddels geleerd om duidelijk te zijn in wat ik wil en verwacht, zeker naar mijn partner. Zo zou ik, in het voorbeeld van Lydia, voordat ik naar huis ging, gebeld hebben met de vraag of hij alvast kon beginnen met koken. Het lijkt heel logisch. En toch…. ik hoor heel vaak vrouwen klagen over hun mannen, dat ze niet uit zichzelf zien wat er moet gebeuren. Diezelfde vrouwen verzuchten: “dan doe ik het wel weer” en gaan vervolgens demonstratief doen wat ze eigenlijk van hun man hadden verwacht. En daarna zijn ze verbaasd dat hij dat niet eens opmerkt, of doodleuk zegt: “is er iets, schat?”.

Wil je dit doorbreken? Kijk dan naar je eigen aannames en verwachtingen voordat je de ander iets verwijt. Spreek uit wat je wilt. Mijn man zei altijd: “ik kan geen gedachten lezen, als je iets wilt dan zeg je het maar”.

Share

Mieren

Mieren
Ik kijk naar een bijzonder boeiend tafereeltje. Mieren zijn druk bezig met de kruimels die ik net heb gemorst bij het eten van een plakje cake.

Mieren
Mieren

Er liggen twee kruimels, vlak bij de 2 ingangen van hun nest(en) tussen de stenen. Bij allebei de kruimels is het druk. Eén kruimel gaat met een vaartje naar de linker ingang tot ineens er een andere mier aan komt en hup, dan gaat de kruimel naar rechts. Zo gaat het met beide kruimels. Dan weer naar links, dan weer stagneert de colonne. Als je zou zeggen dat er een discussie plaats vindt, zou ik het direct geloven. Vervolgen gaat t kruimeltje weer naar rechts. Dat gaat zo een hele tijd door.

Strijd
Mieren zijn bijzonder ijverig en geduldig. En ik dacht eigenlijk ook best efficiënt. Maar hier leek de coördinatie zoek. Het was wel amusant om te zien. Wanneer ik zoiets zie, vraag ik me altijd af of me dat iets te vertellen heeft. Mijn gedachten gingen van de “strijd” van deze mieren naar mezelf. Het deed me denken aan  de voortdurende strijd die ik heb gevoeld en gevoerd met mezelf.

De strijd tussen het engeltje op mijn ene en het duiveltje op mijn andere schouder. Het engeltje zei dat het goed was wat ik deed, mijn studie, mijn werk, thuis. En dat het niet erg was als ik fouten maakte, want daarvan leer je.  Ze zei dat ik sterk was, dat ik alles aankon. Het duiveltje echter lag altijd op de loer. Natuurlijk zei zij dat ik ik het niet goed deed, dat het altijd beter kan. Zij zei dat ik te zwak was om alles wat op mijn pad kwam, aan te kunnen.

Zo gebeurde het altijd dat wanneer ik me een tijdje goed voelde en ik het idee had dat ik mijn zaakjes op orde had, het duiveltje weer roet in het eten kwam gooien. Naarmate mijn engeltje sterker werd, bedacht ze steeds slimmere manieren om me uit balans te brengen. Ineens werd ik dan ziek of kreeg ik een allergische reactie terwijl ik geen allergieën heb. Dan voelde ik me niet fit en kreeg ze weer vat op me.

Rust
Nog even ga ik terug naar de mieren. De rust is wedergekeerd. Geen kruimel te bekennen. En één van de ingangen is “verdwenen”. Ik stel me zo voor dat de mieren er uiteindelijk in geslaagd zijn om samen de kruimels in hun nest te krijgen. En misschien dat de ingang gedicht is om verdere verwarring te voorkomen? Haha.

Voor mij voelt het inmiddels ook wel zo, dat ik steeds meer rust heb. Het engeltje heeft een steeds grotere rol. Toch popt mijn duiveltje ook nog regelmatig op. Gelukkig herken ik haar en wordt ik zelf ook inventiever om haar het zwijgen op te leggen.

Spiegel
Wat een mooi tafereel, mieren die kruimels versjouwen. En wat een mooie les daarbij. Het is mooi om zo naar de natuur en ook zeker de mensen om je heen te kijken. Wat vertellen zij je, wat laten zij je zien over jezelf? Je omgeving is je spiegel. Kijk er eens in, je zou verrast kunnen worden.

Share

Bevrijdingsdag

Vandaag is het bevrijdingsdag, 70 jaar geleden werden we bevrijd van de Duitsers, was heel Nederland bevrijd. Dat was natuurlijk een geweldig moment en heel goed om ons te herinneren en ook om te vieren. Jaar na jaar echter, vraag ik me steeds sterker af hoe vrij we nu werkelijk zijn. Er zijn inderdaad geen soldaten die hier door de straten marcheren, geen dreigende razzia’s enzovoort. Onze vrijheid, persoonlijke vrijheid, wordt desondanks wel beperkt.

koninginnepage
De koninginnepage: ze vloog gisteren in mijn tuin even om mij heen… een mooi symbool voor vrijheid en transformatie.

Alleen al het “druk, druk, druk” en “moeten, moeten, moeten” is al duidelijk genoeg. Als je het altijd druk hebt en van alles moet, hoe vrij ben je dan? Hoeveel aandacht heb je voor de dingen die je doet? Voor de mensen, de kinderen in je omgeving? En dan heb ik het verder nog niet eens over de macht van de banken, de voedings-, olie en farmaceutische industrie. Nee, ik heb het gewoon over de beperkingen die wij onszelf opleggen.

In mijn praktijk en ook in mijn omgeving zie ik het steeds. De meesten van ons zijn erg naar buiten gericht. Klaar staan voor anderen, zorgen voor anderen zie k vaak terugkomen als blokkade, belemmering. “Hoezo?” denk je misschien, “het is toch goed om klaar te staan voor anderen?” Ja, het is goed om er te zijn voor anderen, maar niet wanneer het ten koste gaat van jezelf. En dat gebeurt maar al te vaak. In onze cultuur is één van de belangrijkste waarden dat je anderen helpt. Dat is er ingepompt als het ware. Wat we vergeten zijn te vertellen, is dat je  eerst voor jezelf moet zorgen. Als je jezelf goed verzorgt, kun je je vervolgens vanuit een gezonde “ik” voor anderen in je omgeving zorgen.

Ik heb aan den lijve ondervonden wat er gebeurt als je moeder voornamelijk naar buiten gericht is. Mijn moeder deed heel veel vrijwilligerswerk voor verstandelijk gehandicapten.  Ze richtte al haar aandacht en energie op zorg en belangenbehartiging voor verstandelijk gehandicapten. Ze heeft veel goeds en moois ook gedaan en voor elkaar gekregen.

Helaas was ze niet beschikbaar voor haar gezin. Ze had heel veel moeite met het omgaan met haar emoties en het uiten daarvan en ook met “zwakte”. Met haar ging het altijd goed. Maar ik voelde wel dat dat helemaal niet klopte en dat was erg verwarrend. Ze kon ook niet omgaan met mijn emoties en problemen, laat staan mij daarin ondersteunen. Ik moest ook lachen en sterk zijn. Dat probeerde ik. Heel veel pijn en verdriet heb ik weggestopt en ik heb mezelf niet serieus genomen. Uiteindelijk heb ik dit patroon kunnen doorbreken door naar mijn kinderen te kijken en te luisteren. Door hen werd ik geconfronteerd met mezelf, zij spiegelden mij. En hoewel ik dat zo’n jaar of 10 geleden nog niet besefte, heb ik mede door hen de moed gehad om echt naar mezelf te kijken. Om uit het “druk, druk, druk” en “moeten, moeten, moeten” te stappen.

Bevrijdingsdag gaat niet alleen over het bevrijden van een oorlogsmacht, een onderdrukkend leger. Het gaat over bevrijden van je eigen beperkingen, de machten in jezelf die je beperken. Het gaat over bevrijden van normen en waarden die je niet langer dienen. Bevrijdingsdag gaat over het kijken naar jezelf, naar wie jij bent en naar de redenen die je hebt om te doen wat je doet. Offer je jezelf op? Geef je jezelf weg? Stop ermee! Onderdruk je eigen gevoelens niet meer, luister ernaar, neem ze serieus, veroordeel ze niet. Hoe meer je er voor jezelf bent, hoe meer je er er ook voor de ander kunt zijn.

 

 

Share

Opruimen

Opruimen

Net zoals je je huis opruimt en bijhoudt, is het ook heel belangrijk dat je je lichaam en je geest opruimt. In de loop van de tijd verzamel je allemaal spullen, sommige gebruik je veel en anderen gebruik je maar korte tijd. Andere spullen belanden op zolder of ergens in een la. Of ze gaan stuk en je bewaard ze om nog een keer te repareren. Vaak weet je niet eens meer dat je ze hebt. Maar ze nemen wel plaats in beslag.

In je lichaam en geest werkt het net zo. Alles wat je meemaakt, leert, ziet, proeft, hoort, ruikt, voelt, bewaar je. In je lichaam, in je geest (je systeem, zeg ik meestal). En ook in dit geval gebruik je een deel daarvan, misschien wel dagelijks. Sommige dingen ben je vergeten of wil je het liefst vergeten. En een ander deel “zwerft” in je systeem, waarschijnlijk ben je je er niet eens van bewust.

Net als in je huis merk je op een gegeven moment dat het rommelig wordt. Het is dan net of je er ineens last van krijgt. Je wil iets op zolder leggen en er is eigenlijk geen plaats meer. Of je zoekt iets wat je nodig hebt maar kunt het niet meer vinden. Vaak ga je dan wel opruimen. Voor je lichaam en geest werkt dat eigenlijk hetzelfde. Als het in je systeem te rommelig wordt, dan wordt je vaak verkouden of ziek zodat je rust neemt en je lichaam de kans krijgt om afvalstoffen af te voeren.

Helaas nemen we meestal geen tijd om te rusten. We slikken een paracetamolletje en gaan door met doen, met wat we moeten van onszelf. Daardoor gunnen we onszelf niet de tijd en de ruimte om alles wat we waarnemen te verwerken en onze afvalstoffen af te voeren. Het resultaat is dat we steeds meer afvalstoffen in ons lichaam vasthouden. Zowel fysiek als mentaal. Je systeem zal steeds meer en grotere signalen af gaan geven: vermoeidheid, slaapproblemen, darmproblemen, maagklachten, hoofdpijn, rugpijn, chronische klachten als reuma, concentratieproblemen, burn-out.

Letten op de signalen van je lichaam is heel erg belangrijk. Je wordt niet voor niets ziek, zelfs een beenbreuk of een verstuikte enkel is geen toeval. Het is er allemaal om je er op te wijzen dat er onbalans is, dat je tijd nodig hebt om je balans te herstellen. Fysiek en mentaal. Precies zoals je op een gegeven moment de tijd neemt om je huis, je werkplek, op te ruimen.??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Transformatie Coaching is daarbij een geweldig middel. Het zorgt voor het opruimen van je geest, van de “vervuiling” in je systeem wat een positieve invloed heeft op je totale welbevinden. Goede voeding, beweging, de natuur in, rust nemen, zijn andere middelen die vaak goed helpen. Met één methode of één invalshoek ben je er vaak niet. Zeker als je al lange tijd niet hebt opgeruimd. Opruimen is de basis om een ander perspectief te creëren, om ruimte te scheppen, om weer nieuwe ervaringen op te doen.

Share

Een boom en een oudere man

Een heerlijke herfstochtend. Mijn auto stond bij de garage om uitgedeukt en gespoten te worden. Ik had een leenauto nodig en liep naar de garage om hem te halen. Ruim een kwartier lopen, goed te d20140930 boom to kerk bewerktoen. Onderweg, midden in het dorp, zag ik een mooie, grote boom, vol herfstkleuren. Extra opvallend tegen de helderblauwe hemel en de ochtendzon. Enthousiast als ik word over herfstkleuren, zette ik de boom met mijn smartphone op de foto.

Nog blij van mijn boom, kwam ik 50 meter verder een oudere man tegen. Hij liep net zijn huis uit en begroette mij met een glimlach. Ik groette terug. “Wat een mooi weer he?” zei hij. “Jazeker, prachtig”, antwoordde ik. “Ik ga ook een stukje lopen”, zegt hij, “zou ik zo kunnen gaan?”. Hij heeft een overhemd aan met lange mouwen, een witte met beige strepen. “Het is een heerlijke temperatuur maar ik weet natuurlijk niet of u het snel koud heeft”. Mensen van zijn leeftijd hebben het soms snel koud en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat deze meneer het straks koud krijgt omdat ik hem geadviseerd heb om zonder vest of jas te gaan wandelen. “Mwah, ik heb het niet zo snel koud. Weet u eigenlijk hoe oud ik ben? Raad eens?” “Nee, meneer, daar begin ik niet aan! Dat vind ik zo moeilijk, leeftijden raden. Mijn moeder zag er op haar 72ste uit alsof ze 90 was en laatst ontmoette ik een vrouw van 84 die 70 kon zijn wat mij betreft”. “Ik ben 90”, zei hij trots, hij groeide een beetje. “O, dat is een mooie leeftijd, u ziet er toch echt veel jonger uit”. Dat meende ik ook echt. “Ja, maar het wordt toch ook wel wat minder soms hoor. Weet u, mijn geheugen is niet meer zo goed. Ik vergeet alles. Als ik u over een half uur tegen kom dan denk ik, ken ik die mevrouw ergens van? Dan weet ik niet meer dat ik nu met u heb gepraat.” Ik knik meelevend. “Nou, ik ga toch even zo wandelen”, hij kijkt naar zijn arm om zijn beslissing kracht bij te zetten. Geen vest vandaag. We geven elkaar een stevige hand en wensen elkaar een fijne dag. Ontroerd door deze man die zijn kracht én zijn kwetsbaarheid in dat ene, korte moment liet zien, liep ik verder.

Share

Niet normaal

Tot zo ongeveer mijn 40ste heb ik mijn best gedaan om zo normaal mogelijk te zijn. Wat dat dan ook is. In ieder geval niet teveel opvallen, een niet te afwijkende mening hebben, doen wat de meeste mensen doen, aanpassen etc. Dat ik daar niet gelukkig van werd, tja dat had ik eigenlijk nog niet eens zo in de gaten. Hoewel ik al enkele jaren voor mezelf voorzichtig wat zaken op het spirituele vlak aan het verkennen was.

Normaal is natuurlijk een norm, en dan nog niet eens een duidelijke. Want wie kan zeggen wat normaal is? In ieder geval let ik minder op wat normaal is en maak ik de laatste jaren steeds meer keuzes vanuit mijn hart. Niet omdat het niet anders kan. Nee, omdat ik het wil. Voor veel mensen zijn die keuzes niet logisch of misschien zelfs onverantwoord. Zo kies ik, overigens samen met man en kinderen, voor heel ander onderwijs: democratisch onderwijs (de school start na de zomervakantie). Een school als “mini-maatschappij”, waar kinderen leren wat hun talenten zijn, waar kinderen vanuit zichzelf en de omgeving inspiratie opdoen om te leren. Niet vrijheid-blijheid maar samen leren, met elkaar en van elkaar.

Wij worden er blij van. Waar veel anderen vooral beren op de weg zien. Hoe moet dat dan met een diploma? Zijn ze dan straks wel klaar voor een vervolgstudie? Zo is de maatschappij toch niet, kunnen ze zich dan wel redden? Tja, beren zullen er vast wel zijn. Conflicten ook. Wij en zij gaan ze samen oplossen. De beste leerschool is uiteindelijk toch het leven. Ik word er vooral blij van dat mijn kinderen niet steeds horen dat “het onderwijs nu eenmaal zo is” en “ze zich aan moeten passen”. Ik word er ook blij van dat onze kinderen spelenderwijs kunnen uitvinden wie ze zijn en wat ze leuk vinden. En dat ze ertoe doen, dat ze goed zijn zoals ze zijn. Ik word er blij van dat ze leren respectvol om te gaan met zichzelf, anderen en hun omgeving.

Wat ze na deze school gaan doen? Geen flauw idee. Maar ik heb ook geen flauw idee hoe onze wereld er over 5 tot 8 jaar eruit zal zien. Met alle veranderingen zou dat wel eens heel anders kunnen zijn dan nu. Het gaat dus om nu en dat nu vormt weer de basis voor de toekomst.

Als coach en als mens kom ik veel mensen tegen die (te) weinig zelfrespect, -vertrouwen en eigenwaarde hebben. Dat heeft effect op alle facetten in hun leven. En hoe deze mensen dan ook hun best doen, het lukt ze eigenlijk nooit om echt vrij te leven. Dat lukt nl. alleen vanuit een stevige basis. Ook zelf heb ik dat ervaren. Een basis opbouwen op latere leeftijd is een heel proces. Het mooiste en beste wat ik dus kan doen is voor mezelf en voor mijn kinderen een stevige basis creëren. Een basis die blijft staan ook al gaat er iets fout of lijkt alles – alle zekerheid – in te storten. Dus kies ik, samen met mijn gezin, voor niet normaal. Ik kies voor een eigen route, nu én voor de toekomst vanuit eigen kracht.

Share

Onbewust, wat is dat nu eigenlijk?

Onbewust, wat is dat nu eigenlijk? Die vraag komt regelmatig bij me langs als iemand vraagt wat ik doe voor coaching. Want het onderbewuste vormt de rode draad. Op de home-page van mijn website staat een uitleg. Maar hoe werkt het nou eigenlijk in de praktijk? Wat voor invloed heeft het onderbewuste op je gedrag? Een voorbeeld uit eigen koker.

Vanmorgen belde ik een goede bekende. We hadden een misverstand over een
afspraak. Daardoor was ze in de stress geschoten. Ze probeert alle ballen in de lucht te houden. Haar werk (full-time), haar gezin, het huishouden. Voor iedereen en alles zorgt ze. Helaas schiet ze er zelf volledig bij in. Maar klagen doet ze niet. Ze gaat door met een lach.

We hadden ons telefoontje afgesloten en de tranen schoten in mijn ogen. Ik was geraakt. Nu leef ik altijd wel mee maar huilen was nu een te sterke reactie. Nee, wat zij vertelde, triggerde mij. Dat is voor mij een signaal dat ik mag gaan kijken wat het mij vertelt; wat mijn onderbewustzijn wil vertellen. Het ging precieheldere strooms over een thema dat me al bezig hield, namelijk grenzen stellen. Een ander signaal was namelijk al dat ik me irriteerde aan het niet-opruim-gedrag van mijn kinderen, die inmiddels aardig beginnen te puberen. Het lukte me niet om duidelijk over te brengen wat ik wilde van hen. Een fysiek signaal was dat ik een geïrriteerde spier/pees heb in mijn schouder.

Wat ik dan doe is afstemmen op mezelf door mezelf vragen te stellen zoals: “wat is de reden dat ik wordt geraakt” en “wat zijn mijn blokkades”. Diverse overtuigingen kwamen omhoog. Bijvoorbeeld, mijn grenzen zijn niet belangrijk.; de behoeften van anderen gaan voor die van mij. Ook familiepatronen kwamen voorbij. Familiepatronen zijn patronen die in (een groot deel van) je familie voorkomen, en vaak van generatie op generatie door worden gegeven. Bij mij was zo’n patroon om mezelf af te sluiten en naar binnen te keren als ik niet goed in mijn vel zit.

Je kunt je misschien voorstellen dat het lastig wordt om grenzen te stellen als je er onbewust van overtuigd bent dat je eigen grenzen niet belangrijk zijn en de behoeften van een ander belangrijker zijn. Deze overtuigingen vormen namelijk de basis voor je gedrag en hoe je je uit. Voor mij had dit nu dus onder andere consequenties in het overbrengen van mijn grenzen naar mijn kinderen.

Die blokkades, overtuigingen, patronen zijn ontstaan in mijn (vroege) jeugd en beïnvloeden de wijze waarop ik – in dit voorbeeld – grenzen stel. Door te kijken naar wat er onbewust ten grondslag lag aan mijn tranen, werd ik me ervan bewust wat ik al jong geleerd heb. Daardoor kreeg ik inzicht in en begrip voor mijn gedrag. Vervolgens haalde ik via transformeren de blokkades weg zodat ik weer vrij ben om mijn grenzen te stellen zoals goed voor mij is.

Onbewust, wat is dat eigenlijk? Volgens mij is het dat deel van jezelf dat je nog niet ont-dekt hebt. De black box in een vliegtuig waarin heel veel informatie is opgeslagen. Alleen als je niet weet welke invloed je onbewuste heeft op je bewuste gedrag, kan het heel mysterieus en soms ook eng lijken. Het waarnemen van signalen en ernaar “luisteren” is een mooie start om kennis te maken met je onbewuste.

 

 

Share

Snap jij het nog?

Ik snap er niets meer van. Eerlijk is eerlijk. De laatste tijd volg ik berichten die op de achtergrond worden gehouden, die niet in het nieuws te zien zijn. Over Fukushima, over medicijnen, over financiën, over voeding. Overal komt fraude naar boven. Allerlei misstanden worden in de doofpot gestopt, onderzoeken blijken niet te kloppen, er wordt met onze voeding geknoeid. Toch blijven we veelal doorgaan zoals we gewend zijn.

Niets is wat het lijkt
Wat ik wel snap is dat niets is wat het lijkt. Niets is zoals het ons wordt verteld. Dus het is aan mij, aan jou, om alles te checken.

Eenvoud
Eenvoud, dat is helder. Dat klopt. Als ik een etiket op een voedingsmiddel alleen maar kan lezen als ik er een studie voor heb gevolgd, klopt het niet. Zo ook natuurlijk met verzorgingsmiddelen en andere zaken. Beetje bij beetje laat ik los wat ik 43 jaar lang heb geleerd en gedaan. Studeren, ingewikkelde boeken en theoretische kennis dat vind ik niet meer interessant. Dat betekent meer zelf doen. En onderzoeken.

Zelf ervaren
Mijn criterium is dat het belangrijk is dat ik alles waar ik achter sta en wat ik uitdraag zelf heb ervaren. Wat een ander mij vertelt, al is het wetenschappelijk bewezen, neem ik niet meer zomaar aan. Laatst ben ik begonnen met zelf verzorgingsproducten te maken, shampoo, tandpasta, doucheschuim en wasmiddel. Ongeveer 5 dagen had ik alleen maar zelfgemaakte producten zonder toevoegingen gebruikt. De 6e dag voelde ik me echt beroerd, al mijn spieren deden pijn en ik was heel erg moe. Afkickverschijnselen? Aantonen kan ik het niet maar het voelde alsof er een samenhang was. Zelf ervaren is natuurlijk. Zo leren kinderen. Zo leren volwassen. En niet door aannemen dat wat een ander zegt wel goed zal zijn.

Goede intenties
Vroeger was ik veel meer geneigd om te geloven. Te geloven in de goedheid van mensen. En ook te geloven dat ze het wel wisten als ze ervoor geleerd hadden. Nu weet ik dat er een enorme hoeveelheid aan onbewuste invloed is op het gedrag van mensen. Beheerst door angsten, overtuigingen, projecties, patronen kunnen mensen rare bokkensprongen maken. En alle goede intenties ten spijt, doen mensen dan dingen die zij zelf en anderen niet zouden verwachten. Dat leidt bijvoorbeeld tot het kwetsen van anderen of tot het verbergen van fouten. En ook tot het niet kunnen verplaatsen in anderen of in verschillende kanten van een situatie. Beperking dus. Dat zie je terug op individueel en op maatschappelijk niveau.

Eigen verantwoordelijkheid
Ieder mag zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. We kunnen allemaal klagen over hoe het gaat. Zolang we niet naar onszelf, ons eigen (geloofs-)systeem, kijken, blijft de huidige structuur van leugens en bedrog bestaan. Wij laten ons misleiden. Verandering op individueel niveau zorgt voor effecten in de omgeving. Hoe meer op individueel niveau verantwoordelijkheid wordt genomen, hoe meer druk er op alle maatschappelijke systemen komt te staan om te veranderen. En ja, dan volgt tot slot het cliché: verander de wereld, begin bij jezelf!

Share

Thuiskomen

Altijd stond ik op de uitkijk. Klaar om te doen, om te beleven, om te gaan. Of met gedachten in andere tijden. Een mooi beeld soms. Een eigen huis met  een tuin om in rond te dwalen. Man zorgt voor huis en de kinderen.  Ik op reis, op avontuur. Met mijn boeken in de hand. Mensen vertellen over mijn ervaringen. Mensen bewust maken van zichzelf en de wereld om hen heen. Mensen in hun kracht zetten. Grote groepen, enthousiaste mensen. Volle zalen. In mooie, warme landen bij voorkeur.

In mijn beelden was ik altijd weg, nooit thuis. Thuis, wat is thuis? Een plek waar je je fijn voelt, waar onvoorwaardelijk van je wordt gehouden. Dat kende ik niet. Die basis had ik niet. Altijd verwachtingen en projecties. Een constante druk om te voldoen. Constante verwarring en pijn omdat ik niet kon voldoen. Fysiek voelbaar in darmen die de voeding niet konden verwerken. Altijd prikkelbaar en soms verkrampt. Hoofdpijn die opkwam en mij dwong tot rust. Verkrampte nek en schouderspieren van alle lasten die ze droegen. En een gezond oog dat een lui oog is geworden waardoor een volledig zicht ontbrak. Mijn lijf dat zorgde dat ik soms kon vluchten. Pijn, ziekte waren soms goede redenen om me te onttrekken aan de realiteit. En om voor me te laten zorgen.

Opruimen, huis schoonmaken, koken waren voor mij een noodzakelijk kwaad en vooral een reden om me te irriteren. Bijvoorbeeld aan de kinderen die het nooit leren. “Het” als in tafel dekken zonder klagen, opruimen van hun spullen, jas ophangen. Een snauw als de gymtas weer eens door de kamer slingerde of als ik struikelend over schoenen, jassen en tassen de deur van de bijkeuken bereikte. Gezucht als ik moest bedenken wat te gaan koken. Nog dieper gezucht als ik dan alweer boodschappen moest doen. En gehaast eten koken om ervoor te zorgen dat de kinderen op tijd naar de sport konden. Tussendoor een telefoontje met manlief, waarom hij nu voor de zoveelste keer niet op tijd thuis is. De kinderen die klagen over het eten “Gatver, wat is dat?”, “Dat is vies!”. Vervolgens hen opjagen om de spullen snel bij elkaar te pakken, wat ik al drie keer voor het eten had gevraagd. De kinderen wegbrengen en dan thuiskomen waar alle spullen van het eten nog op tafel staan zoals ik ze had achtergelaten.

Thuiskomen. Het mooiste wat er is. Onvoorwaardelijk,  samen, warm, liefdevol, zorgzaam en grenzen stellend. Dat heb ik geleerd in 2013. Voor mezelf zorgen met goede voeding en zorgen voor een fijne, opgeruimde omgeving. En voor mijn gezin zorgen. Zonder irritaties, nou ja af en toe natuurlijk nog wel. Thuiskomen bij jezelf is het eerste wat nodig is. Zelfvertrouwen, eigenwaarde, zelfrespect. Dat vormt de basis voor het zorgen voor jezelf. Het belang van goede voeding, alle dagelijkse bezigheden en grenzen stellen. Dan kun je ook goed zorgen voor je gezin, voor anderen, zonder jezelf weg te geven. Thuis, een basis van waaruit je op avontuur kunt gaan en waar je altijd op terug kunt vallen.

Share