Tagarchief: emoties

Mezelf laten zien

Wat een achtbaan! Recht omhoog, het moment van stilstaan boven en dan de razendsnelle val naar beneden, een looping, een scherpe bocht, nog een, nog een looping, een kurkentrekker en op het laatst de schok van de rem. Zo  ongeveer voelde de afgelopen week voor mij. En achteraf ging het om één thema: mezelf laten zien. Daar was nog even een flinke duw in de rug voor nodig.

Met het koor hadden we een repetitie vorige week waarin ik mijn rol in de musical voor het eerst repeteerde. Ik zag er wel wat tegen op. Ik moet namelijk alleen op het “podium” staan en non-verbaal reageren terwijl ik gruwelijk wordt afgezeken door iemand die niet in beeld is. Daarna word ik vreselijk boos en vervolgens moet ik, ook nog boos, zingen. Aangezien ik al 30 jaar aan t stoeien ben met zingen en mijn emoties, mezelf laten zien (zie blog http://www.wavecoaching.nl/stijf-van-de-zenuwen/ ), voorwaar geen kleine opgave!

Dus daar stond ik, om ongeveer 22.00 uur, maandag, moe na een pittige dag. En ik deed ‘t, het non-verbale stuk, met mijn hart kloppend in mijn keel. Vervolgens moest ik mijn boosheid naar boven halen. Nou die kwam hoor, uit mijn tenen. Ik schrok er zelf van. Ik deed het, mijn emoties laten zien, en public. Ja, zo boos kan ik echt zijn. Ik kreeg enorm veel complimenten, had mensen echt geraakt, ook daar was ik beduusd van. Een bijzondere ervaring dus, mezelf laten zien.

Afgelopen weekend zat ik weer even vast. Ik was vooral boos. Boos op mezelf, de hele wereld en het universum. Zaterdagavond had ik een feest voor vrijwilligers in Riethoven. Daar wilde ik wel naartoe. Dus hup, mijn boosheid weer teruggedrongen, een ander gezicht opgezet en gaan feesten. Dat werkt goed, zo deed ik het vroeger ook altijd. Het was een gezellige avond maar na een korte slaap van ongeveer 2 tot 4 uur ‘s nachts, kwam de boosheid weer keihard terug. Niks wegstoppen!

Zondagochfoto paddestoelentend kwam alles eruit, onder de boosheid zat verdriet, heel oud verdriet. Onder de douche kwam het eruit. Veilig alleen, zoals ik me bij pijn en verdriet het liefst altijd afzonderde. Mijn man en de kinderen hadden intussen lekker ontbijt gemaakt. En toen deed ik iets heel bijzonders, met een beetje hulp van mijn man! Ik ging – ondertussen wel aangekleed natuurlijk – met de tranen over mijn wangen stromend de badkamer uit en liep de woonkamer in. Mijn zoon kwam naar me toe en knuffelde me. Even later kwam ook mijn dochter erbij. Ik vertelde, tussen mijn snikken door, dat ik heel verdrietig was om vroeger, en dat ik me zo vaak alleen heb gevoeld.

Mijn verdriet mocht er zijn en ik deelde het met degenen waarvan ik het meeste houd. Ik vertelde wel hoe ik me voelde maar liet mijn emoties eerder vrijwel nooit werkelijk zien. Om de mensen waarvan ik houd te beschermen, ze geen verdriet te doen.  Maar daarmee hield ik ze juist op afstand, liet ik ze niet toe. Ik sloot ze buiten en dat deed ze juist pijn.  ‘s Avonds zei mijn dochter: “mama, je moet je voortaan maar door ons laten troosten want dan voel je je heel snel weer beter”.

 

Share

Stijf van de zenuwen

Ik tril helemaal, mijn maag knijpt samen, alles verkrampt. Probeer te gronden, denk aan techniek, “strot” omhoog, mond goed houden, rechtop staan, lachen, bekken los, goed ademhalen! Zingen voor publiek, voor mij geen “walk in the park”. Letterlijk stijf van de zenuwen. Het komt mijn zang niet ten goede.

Onzeker
Ik ben lang heel onzeker geweest. En faalangstig. Op het podiumLogisch en verklaarbaar voor mezelf. Maar wel heel lastig om goed te functioneren. Gelukkig ben ik niet meer onzeker en faalangstig. Alleen als ik zing voor publiek! Dan schiet mijn lijf weer volledig in de stress. Zelfs bij zangles is het al merkbaar, dan straalt mijn lichaamshouding direct onzekerheid uit. Heel bizar.

Ophouden dan…
Als het alleen bij zingen is, zou je misschien zeggen: “dan doe je dat toch gewoon niet”. Hou je bij zingen in de badkamer of in het koor. Ophouden is geen optie voor mij. Misschien als ik mijn doel bereikt heb, genieten van zingen en optreden voor anderen, kan ik stoppen. Of misschien ga ik dan juist door. Eén keer heb ik genoten met solo zingen, enkele regels, dat voelde zo super!

Verstopt
Wat is het dan dat me gaande houdt? Waarom wil ik persé op dat podium staan zingen? Zo lang ik me kan herinneren luister ik naar muziek en zing ik liedjes mee. Al als 3-jarige zong ik mee met lp’s. En als 5-jarige wilde ik al bij het koor waar mijn grote broer bij ging. Helaas moest ik nog 10 jaar wachten. Muziek kon me echt raken, diep van binnen. Ik had me voor mezelf verstopt. Voor muziek kon ik me niet verstoppen. Die voelde ik. Zingen, alleen op mijn kamer, gaf me de gelegenheid mijn emoties te uiten die niemand mocht of kon zien en die ik eigenlijk zelf niet mocht voelen. Juist de tegenstrijdigheid is dat ik mijzelf wel wilde laten zien. En dus ook altijd de ambitie heb gehad om solo te zingen. Het lef had ik wel. De angst, de zenuwen belemmerden me in mijn zang en in plezier.

Doorzetten
Diep in mij zit een enorme drive om me te ontwikkelen, te leren en te groeien. Ondanks alle tegenslag, “fouten” die ik heb gemaakt, ga ik door. Dat heeft me gebracht tot waar ik nu ben, onafhankelijk, vrij, gelukkig. Daar ben ik trots op. In het zingen, is een laatste stuk pijn uit het verleden verborgen. De pijn van afwijzing en niet mezelf mogen zijn en laten zien. Muziek raakt me! En is eerlijk. Vandaar mijn drive om muziek en zingen in te zetten voor mezelf, om me te raken en bewust te worden van wat er in mij speelt. Wie weet kan ik muziek en zingen ook gaan inzetten voor anderen. Om een verhaal te vertellen en hen te raken!

Tot besluit
Er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Als jij onzeker bent of faalangst heb, kun je daar vanaf komen. Daarvoor kun de manier zoeken/vinden die op dat moment bij je past. Soms lijkt die manier niet zo logisch, net als bij mij die drive om solo te zingen. En toch kan daar een mooie reden voor zijn, zoals ik die ook heb ontdekt. Als je je drijfveren kent, kun je belemmeringen transformeren.

Share