Tagarchief: impact van incest

Mijn praktijk bestaat tien jaar

Op negentien februari 2009 ga ik vol goede moed en een beetje zenuwachtig naar de Kamer van Koophandel. Ik schrijf me in als coach, mijn eigen praktijk is een feit! Met een klein flesje wijn stap ik enthousiast naar buiten. Als ik toen wist, wat ik nu wist dan weet ik niet of ik het aan had gedurfd. Wat ik wel weet: iedere stap is de moeite waard geweest.

Coaching gaat vooral over mijzelf
Wat volgt is een decennium vol bijzondere ervaringen. De (bij)scholingen die ik doe, blijken eerst en vooral over mezelf te gaan. Dat had ik niet zien aankomen. Steeds volg ik opleidingen om anderen te helpen. Steeds weer word ik met mezelf geconfronteerd en ben ik zelf degene die het meeste hulp nodig heeft. Ik werk aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Gelukkig mag ik soms in mijn praktijk cliënten ontvangen en helpen.

De brug naar

Fulltime werken als zelfstandige
In september 2012 maak ik met mijn werkgever afspraken over mijn vertrek. Het is zover, ik kan eindelijk fulltime voor mezelf werken. Ik ben zo blij, wat heb ik naar dit moment uitgekeken! De afspraken met mijn werkgever zijn nog maar net gemaakt, als ik in aanraking kom met een diepe schaduw in mezelf, ver, heel ver, weggestopt. Door verschillende omstandigheden – of triggers – komt boven dat ik als kind misbruikt ben door mijn vader. Na mijn eerste afschuw, verdriet en verwerking, weet ik mijn verleden redelijk te ‘parkeren’ en lukt het me om me meer te richten op mijn praktijk. De naam van mijn praktijk verander ik begin 2013 van Gasinta (betekenis: reisgenoot) naar Wave Coaching. De ontwikkelingen gaan niet zo snel als ik wil, maar ik heb cliënten en er is groei.

Mijn praktijk valt stil
Dan, in 2015, valt mijn praktijk stil, het stroomt niet. Dit confronteert me met mezelf en de belemmerende overtuigingen die ik nog altijd met me meedraag, zoals: ‘Ik ben niet goed genoeg’ en ‘Ik ben nergens goed voor’. Uiteindelijk mag ik nog meer aan de bak – ik kan er niet omheen – en ik ga opnieuw in therapie. Tijdens mijn therapieproces denk ik er serieus over om mijn praktijk op te heffen. Uiteindelijk stel ik mijn beslissing uit, het is niet het moment om zo’n belangrijk besluit te nemen. Mijn praktijk ligt wel volledig stil, ik wil tijdens mijn proces geen cliënten begeleiden.

Mijn grootste droom: ik publiceer een boek
Mijn grootste droom wordt werkelijkheid: ik schrijf én publiceer een boek. In november 2016, nog midden in mijn verwerkingsproces, begin ik met schrijven en in juni 2018 vindt de boeklancering plaats. ‘De impact van incest op alle levensgebieden’, is de titel. Een moeilijk onderwerp, een onderwerp waar de meeste mensen niet over na willen denken, waar ze niet mee geconfronteerd willen worden. Ik schrijf erover want het is belangrijk! Het is belangrijk dat mensen, en vooral hulpverleners, weten en begrijpen wat de impact is van incest, van seksueel misbruik, van groot trauma. Want alleen als er kennis en begrip is, kunnen slachtoffers en overlevers passende hulp krijgen.

De balans na tien jaar: succesvol
Niets van hoe ik het me had voorgesteld, is uitgekomen. Een volle praktijk met cliënten heb ik niet voor elkaar gekregen. Lange tijd heb ik dat als falen gevoeld en ik schaamde me ervoor. Inmiddels voelt het anders. Ik heb mijn praktijk nodig gehad om mezelf te helen, ik als mijn belangrijkste cliënt. Ik glimlach als ik dit schrijf, ja, zo is het. Dat is geen falen, dat is succes. Mijn boek, dat is ook een succes. Dat ik al mijn ervaring, mijn kennis en mijn analyses heb kunnen bundelen. En dat ik daarmee anderen help in hun weg naar heling, in erkenning en hulpverleners naar begrip.

Hoe nu verder?
Op dit moment zit ik in een fase van transformatie. De afgelopen jaren zijn zeer intensief geweest en hebben veel van mij gevergd. Ik mag leren ‘leven’ en leren ontspannen. Hoe gek het voor sommigen ook mag klinken: dat is echt heel moeilijk als je achtenveertig jaar aan het overleven bent geweest. Dit jaar, 2019, ga ik voorlopig kijken wat zich aandient. Vooral tot rust komen en stap-voor-stap opbouwen, zijn mijn doelen. Ik heb ruimte voor coaching, voor lezingen en boekpresentaties.

Meer weten?
Als je meer wil weten over mijn boek of over mijn praktijk, kijk dan op www.wavecoaching.nl.
Je mag me ook direct een e-mail sturen: info@wavecoaching.nl.

Share

Incest: de oordelen

Ik lees het artikel uit de Volkskrant ‘Griet Op de Beeck wilde incest bespreekbaar maken maar dat mislukte, waarom?’. In dit artikel wordt helder samengevat wat er allemaal gebeurt in de media nadat Griet Op de Beeck bij ‘De Wereld Draait Door’ haar incestverleden bekend heeft gemaakt.

Diep geraakt

Het raakt me diep. Mijn maag trekt samen, ik krijg tranen in mijn ogen, ik word boos. Liever wil ik stoppen met lezen over de veroordelingen, de oordelen die zo gemakkelijk worden geventileerd, alsof het niet over een mens gaat. Dat raakt nu net de kern van de pijn: de persoon wordt een object en wordt niet erkend, ik word niet erkend.

Tot in de kern beschadigd

Als slachtoffer van incest, ben ik tot in mijn kern beschadigd. Al mijn grenzen, zelfs mijn fysieke, worden letterlijk en figuurlijk overschreden. Ik word als kind, als mens niet erkend. Ik word een object, een gebruiksvoorwerp.

Geen redding

Dat is het giftige van incest. Er is niemand waar ik naartoe kan, want het gebeurt in mijn eigen huis, door mijn vader. Het gebeurt bij de mensen die voor me moeten zorgen, waar ik afhankelijk van ben. Om te overleven moet ik dat deel van mijn bestaan ontkennen, want er valt niet mee te leven voor een kind.

Geen bestaansrecht

Hoe jonger de incest begint, hoe erger de persoonlijkheidsontwikkeling wordt verstoord. Slachtoffer zijn van incest betekent dat je bestaansrecht wordt ontkend en dat heeft ernstige gevolgen voor de ontwikkeling van je persoonlijkheid. Bij mij begint de incest door mijn vader al als ik baby ben. Dat betekent voor mij dat ik geen eigen identiteit kan opbouwen. Er geen plaats voor mij als persoon, ik leef in dienst van mijn ouders.

Herkenning

Ik zit voor de tv en kijk naar het interview van Griet Op de Beeck bij ‘De Wereld Draait Door’. Ze raakt mij. Ik heb het gevoel dat ze mijn verhaal vertelt. Dan vertelt ze dat ze zou wensen dat het niet waar was. Op dat moment rollen de tranen over mijn wangen, want o, wat zou ik dat ook graag willen: dat het niet waar is.

Een discussie die her-traumatiseert

De negatieve oordelen in de media doen mij pijn. Oordelen dat de waarheid van haar verhaal zeer betwijfeld moet worden, maken me boos. Mijn maag trekt er letterlijk van samen. Het raakt de kern: Griet wordt niet erkend, haar verhaal wordt in twijfel getrokken. In plaats van in te gaan op haar uitnodiging om open over incest te praten, wordt Griet het onderwerp van een wellesnietes discussie.

De impact van incest

Ik stop met bijhouden van alle reacties, want ik raak ervan uit mijn zwaar bevochten evenwicht. Ik schrijf op dat moment aan mijn boek ‘De impact van incest op alle levensgebieden’. Ik voel meer dan ooit het belang van mijn boek: meer informatie en incest bespreekbaar maken.

Erkenning voor de gevolgen van incest

Ik maak incest en de gevolgen ervan bespreekbaar door middel van mijn boek. Het boek biedt erkenning voor slachtoffers en voor de gevolgen van incest. Want het probleem wordt niet opgelost zolang we weg blijven kijken.

Kijk, luister en leer

Mijn oproep is: kijk ernaar, luister en leer. Dat kan alleen als we (weer) nieuwsgierig worden naar elkaar, naar de mens, naar wat er zich werkelijk afspeelt. Stop met de zinloze wellesnietes discussie die ten koste gaat van de slachtoffers. Ik ben ervan overtuigd dat we de slachtoffers passende hulp kunnen aanbieden en daardoor veel leed en (maatschappelijke) kosten kunnen besparen.

Meer informatie over mijn boek ‘De impact van incest op alle levensgebieden’ kun je hier vinden. Het boek is daar ook te bestellen, of via bol.com.

Share